Lieve poep

 

 

IMG_2119

Je ruikt het meteen bij binnenkomst.Dit is lieve poep.De geur van een kinderdagverblijf vergeet je niet meer wanneer je zelf kinderen op de creche hebt gehad. Een mengeling van luierdoekjes, fruit en…babypoep.Het voorlezen voor peuters is altijd een uitdaging. Gaat er onverwacht een kindje huilen? Moeten ze tijdens het voorlezen van Potje! massaal naar de wc? Besluit een dreumes plotseling dat dit het moment is om hard rond te gaan rennen tijdens het voorlezen en dus een eigen voorstelling te geven ? Het kan alle kanten op. Maar samen met Maria’s Muziek gaat het eigenlijk altijd goed. De kindjes luisteren zoet naar het verhaal van prinses Arabella en de reuzentaart afgewisseld met de liedjes van Maria. Na afloop maak ik nog een schilderij . Alle potjes ecoline en de kwasten worden op een piepklein tafeltje geplaatst naast de tekening en het feest kan beginnen. De peuters helpen kleuren te verzinnen om de jurk van Arabella in te kleuren. Tientallen handjes fladderen opgewonden rond het tafeltje,het liefst zouden ze natuurlijk  hun vingertjes in de verf dopen en meeverven. Logisch. Maar nee, nergens aankomen en kijken met de oogjes. Het is eigenlijk maar 1 keer misgegaan .Vele jaren geleden bij een chique, vooruit poepchique kinderdagverblijf in Laren. Pats, daar ging het potje paarse ecoline over de muisgrijze Luis Vuitton-schoentjes maatje 22 heen. Het meisje van de schoentjes is inmiddels waarschijnlijk al weer op weg naar haar eerste sollicitatie.Met aan haar arm een paarse Luis Vuitton tas…

De gelukkige thuiswerker

IMG_3470

Afgezien van een korte periode waarbij mijn gezin uit ons kleine huisje barstte en ik een werkkamertje huurde, heb ik altijd thuis gewerkt.
Ooit ben ik begonnen met tekenen aan de keukentafel. Klinkt misschien wat romantisch, maar met een tekenbord en wat ecoline kun je eigenlijk overal wel aan het werk. Langzaam groeide ik ondanks gezinsuitbreiding toe naar een werkplek in de slaapkamer. Groot voordeel van thuiswerken: je bent er altijd voor je kinderen. Groot nadeel van thuiswerken: je kinderen weten je altijd te vinden. Maar het grootste voordeel is misschien wel dat het een van de weinige plekken  is waar je in pyjama op je werk kan verschijnen.Ik zou niet anders meer willen. Inmiddels wonen we alweer 5 jaar in wat ik gerust mijn droomhuis mag noemen. Een grote atelierwoning midden in het centrum van Amsterdam. Nog gebouwd in de tijd dat de gemeente vond dat je als kunstenaar een ruime woning verdiende midden in de stad. Je moest er wel 3 kinderen voor hebben en mocht niet teveel verdienen. Nou, aan beide eisen voldeden wij perfect! Het atelier op de bovenste verdieping met grote daklichten verbouwden we tot keuken en de wat donkere woonkamer op de benedenverdieping werd mijn werkkamer. Veel te groot eigenlijk, maar wat een heerlijke ruimte! Tussen het tekenen door  schiet ik van de ene stoel naar andere . Even achter de computer mailtjes beantwoorden en dan weer terug om een stukje Arabella in te kleuren. En moest er niet nog even gestofzuigd worden? Dat wasje kan ook nog wel gedraaid en de plantjes op het dakterras neem ik ook even mee. Zo klaar ik heel wat klusjes om vervolgens weer beneden achter de computer te belanden. Facebook  checken en dan mama koningin voor het volgende Arabella-boek een kleurtje geven.Maar wacht, hoor ik daar op de radio niet mijn lievelingsnummer?  Dat betekent dat er nu meteen gedanst moet worden op Pharel Williams… ‘because I’m happy’!

Arabilla

IMG_0216

Gisteren voorgelezen in het azc in Aalden ergens ver weg in Drenthe.Ik had er zin in. Bij de bushalte zou ik opgehaald worden om naar het asielzoekerscentrum gebracht te worden, dus stond ik nog even te wachten met mijn tekenmap en grote tas met spullen.Vanuit auto’s die langsreden kreeg ik onderzoekende blikken die zich afvroegen of ze hier nu met een asielzoekster te maken hadden of niet. Eenmaal in het azc herinnerde de juf mij er nog eens aan dat de kinderen allemaal taalachterstand hadden, dus niet teveel moeilijke woorden gebruiken, graag.Tijdens mijn lezingen maak ik ook altijd een schilderij dwz met ecoline kleur ik een grote tekening in . Kleuren vloeien mooi samen en vormen weer nieuwe kleuren. Ze waren diep onder de indruk. Een jongetje gaf me de tip dat ik me misschien eens zou moeten opgeven voor ‘Holland’s got talent’.
In de pauze dronk ik mijn koffie buiten op een bankje in de zon. Achter mijn rug hoorde ik zacht gegiechel en voelde iets op mijn schouder vallen.Het waren boterbloempjes, gegooid om mijn aandacht te trekken.Twee bruine gezichtjes keken me ondeugend aan. Of ik misschien ook uit Eritrea kwam en waarvandaan dan wel? De meisjes vertelden dat ze nog even op deze school zaten, maar hoopten dat ze al snel naar een echte school mochten. Zodra het nederlands beter ging.Een paar arabisch sprekende jongetjes kwamen erbij staan en leerden me allerlei vieze woordjes die ik helaas al weer vergeten ben.Die middag las ik hen Potje! voor, over een potje waar alleen de allerliefste billetjes op passen. En prinses Arabella natuurlijk.Toen ik afscheid nam werd ik enthousiast uitgezwaaid met:’Doei Arabilla!’ Ik begreep het meteen, met die taal zou het helemaal goedkomen.

Tini en Earl

Eind jaren vijftig vertrok mijn moeder als 18-jarig meisje met een hoofd vol romantiek naar Canada. Weg uit het saaie Den Haag en klaar voor een groots en meeslepend leven. Mijn opa was akkoord gegaan mits hij een veilige plek voor haar kon vinden en dat was gelukt. Kennissen van hem waren onlangs naar Vancouver geëmigreerd en daar kon ze een kamertje huren. Zelfs hadden ze een baantje in een platenzaak voor haar geregeld en zo konden ze mooi een oogje in het zeil houden.Met een passie voor jazz het ideale baantje voor haar. Het avontuur kon beginnen! En dat deed het ook. Groots en meeslepend liep het op een mooie dag bij haar het platenwinkeltje binnen. Donkerbruin van huid en 1.90 lang. Liefde op het eerste gezicht. Mijn vader, jazzbassist en in Amerika geboren was met zijn band op toernee door Canada en kwam een plaat kopen. Niet 1 keer, maar iedere dag nadat hij mijn moeder had ontmoet. Onafscheidelijk waren ze. Mijn moeder reisde een poosje mee met de band, maar na een aantal maanden ontstond de vraag waar ze zich zouden gaan vestigen.In Amerika waar hun relatie nog als illegaal werd gezien? Toch maar niet. Mijn moeder schreef mijn grootouders een brief hoe ze de liefde van haar leven had ontmoet en dat hij binnenkort alvast alleen naar Nederland zou komen.Toen het eenmaal zover was en de bel ging, snelden mijn opa en oma naar de voordeur om hun toekomstige schoonzoon te ontmoeten. Klein detail, mijn moeder had in haar brief niet vermeld dat mijn vader zwart was…Maar haar zorg bleek onterecht. Mijn vader werd met open armen ontvangen. Buitenshuis hadden ze het niet makkelijk, maar het huis van mijn grootouders bleek een veilige, welkome plek.
Tini en Earl, inmiddels zijn ze er niet meer. Behalve vlak voor de bevalling van mijn 3e kind. In een visioen kwamen ze samen bij mijn bed zitten om me gerust te stellen. Nadat ik was bevallen stonden ze op, omhelsden elkaar en verdwenen in het niets. En daar lag het pasgeboren kindje in mijn armen. Een veilige, welkome plek.

 

IMG_2397 1400376_698569753488173_606839535_o

 

 

 

Rotterdam

Afgelopen vrijdag ging ik met de dames Glynis Terborg en Joan Windzak van Stichting3 met de auto naar Rotterdam. Na het succes van de kinderboekenfestivals in Amsterdam en Den Haag is uiteraard nu Rotterdam aan de beurt.Een stad met 176 verschillende nationaliteiten (2 minder dan Amsterdam) en dus een geweldige kandidaat voor ons boekenfestival met diversiteit.Daar aangekomen zochten we een parkeerplaats en een parkeermeter.’Hoe lang blijven jullie hier staan?’, vroeg de toevallig aanwezige parkeerwacht-dame met zwaar Rotterdams accent. Wij dachten aan een uurtje.’Oh, dan hoef je niet te betalen, wij zijn hier toch net geweest.Er komt nu niemand meer’.Verbaasd keken we elkaar aan, trokken onze schouders op en liepen af op de bibliotheek.Na een aantal stappen werden we aangehouden door een montere Rotterdamse stadswacht.Dames, kan ik jullie ergens mee helpen? Niet nodig, de bibliotheek was al in zicht.We werden alsmaar blijer en eenmaal aangekomen in de bibliotheek IJsselmonde kon het helemaal niet meer stuk. De net 2 jaar oude bibliotheek grenst aan het geweldige theater Islamunda met plek voor minstens 130 prinsjes en prinsesjes. En daarbij nog heel veel zaaltjes voor workshops , films en meer.Met hoofdprogrammeur Wilma van Beek en haar stagiaire Khadisha komen er spontaan zoveel leuke ideeën op voor het festival dat we er bijna over struikelen.Wanneer we jubelend teruglopen naar de auto passeren we een mooi kantoorpandje met daarop een bord ‘Te Huur’.We zagen het al helemaal voor ons. Een echt kantoorpand voor Stichting3 in Rotterdam! En dat was natuurlijk alleen nog maar een filiaal.Het hoofdkantoor in Amsterdam natuurlijk, misschien ergens aan de grachtengordel.En in Den Haag moeten we dan ook …maar waar hadden we die auto nou ook alweer geparkeerd?

 

https://www.facebook.com/stichting3/

IMG_0178