Geen boekenleeuw / Stefan Boonen

Naar aanleiding van het recente nieuws rond het verdwijnen van de Boekenleeuw en Boekenpauw, kroop auteur Stefan Boonen in zijn pen. We onderbreken uitzonderlijk even de blog van Ine Muys om zijn bericht hier te delen.

Geen boekenleeuw (oftewel Witlof in plaats van tortelli di zuca)

stefanStel u voor.

Een binnenplein ergens in een Italiaans stadje. De zon schijnt, er is voldoende schaduw. Aan de bar kunnen er espresso’s en smoothies besteld worden. Of een glas wijn. Alle zitplaatsen zijn benomen, mensen zetten zich op het gras, leunen tegen oude muren. Het is zomaar een zaterdagmiddag en over een half uur zal auteur Martin Pollack vragen beantwoorden… Het is een tafereel, een event – zo u wil, dat zich gedurende een dag of vier tientallen keren zal herhalen overal in deze stad. In zaaltjes, in kerken, op pleinen, in palazzo’s, op stoepen, in parken, …  Auteurs lezen er voor, beantwoorden vragen. Af en toe werken ze samen met een illustrator of muzikant, maar meestal is er alleen ‘n tafeltje, een degelijke geluidsinstallatie en een aandachtig publiek.

Simpel.

En hartverwarmend. Dat een stad zo vanzelfsprekend in de ban kan zijn van boeken.

Het stadje in kwestie heet Mantova. Jaarlijks organiseren ze er, met hulp van honderden vrijwilligers, het Festivaletteratura (correct uitgesproken, klinkt dat erg mooi.)  Nu ja, dit jaar was ik er samen met illustrator Melvin (Wout Schildermans) te gast. Voorlezen en illustreren in het geboortehuis van Andrea Mantegna. Bovendien werden we aardig in de watten gelegd en was het eten voortreffelijk. Dus.

Ook Bart Moeyaert was er te gast.

Met zijn drieën hadden we voor korte tijd de indruk dat het best goed ging met de wereld en de literatuur in het bijzonder. Een mens gaat dan al snel dromen, ijlen zo u wil. Zo’n festival ergens in Vlaanderen. Zelfs al was het de helft kleiner, minder nog, witlof in plaats van tortelli di zuca.

Bezwaren?

Okay, dit was al de 21-ste editie van Festivaletteratura, en ja, niet iedere Italiaanse stad heeft zo’n festival, en inderdaad, dingen zijn niet zomaar te herhalen of over te nemen. Maar toch … Een beetje kinderboekenschrijver laat zich door praktische bezwaren niet zomaar uit het lood slaan.

 

Plots regende het en gingen we terug naar huis. Erger dan de kille nattigheid was het literatuurnieuws in Vlaanderen. Om juist te zijn; het nieuws over de jeugdliteratuur. Voor wie het nog niet wist: geen boekenleeuw meer, geen boekenpauw meer, de laatste dieren in de wereld van het kinderboek zijn uitgestorven. In Nederland dreigt bovendien de Woutertje Pieterse prijs te verdwijnen.

Is dat erg?

Ja.

Want hierdoor blijft er in Vlaanderen enkel de Kinder- en jeugdjury over. Dat is een prachtige boekenprijs die wordt toegekend door kinderen en jongeren.  Ze kiezen en belonen hun favoriete boeken.

Buiten dat is er niets. Leegte.

In Vlaanderen laten we het toekennen van waarde van verhalen en verbeelding over aan… ja, aan wie eigenlijk? Er is weinig interesse bij de uitgevers, geen slagkracht bij de boekhandels, alleen maar stilte bij de overheid, geen initiatief bij de koepelorganisaties, niks bij de cultuurhuizen, nada in de media, te weinig pagina’s voor te veel kinderboeken, zoiets.

Het vreemde, nee het uitzonderlijke, is misschien wel dat het Vlaamse kinderboek het desondanks goed doet. Kijk maar eens op de websites van kinderboekenschrijvers, naar hun agenda’s, hun vertalingen, de lezingen die ze geven, …

Toch.

Als we lezen nodig vinden, als we taalrijkheid hoog inschatten, als we verbeelding waarde toekennen, als we houden van avontuur, als elke pagina een wereld kan zijn, kortom, als we kinderboeken belangrijk vinden… Dan moeten we die boeken ook af en toe in het zonlicht zetten.

Dat kan met een prijs, liefst een vaste boekenprijs (niet eentje die vaak van naam verandert)

Wat daar verder voor nodig is?

Een sponsor, prestige, beetje lef, daadkracht.

Zo moeilijk mag dat niet zijn.

 

Vriendelijk gegroet,

Stefan Boonen – jeugdauteur

Dag zomer, hallo Ine!

De zomermaanden zijn voorbij, en we schieten terug in actie!

Bij het begin van het nieuwe schooljaar laten we Ine Muys aan het woord. Ine begint deze week aan het tweede deel van haar Master Jeugdliteratuur aan de Universiteit van Tilburg, als een van de weinige Vlaamse studenten. In september brengt ze verslag uit over wat haar bezighoudt. Welkom, Ine!

Garen

Jarenlang liep op deze blog de rubriek Door het sleutelgat. Nieuwsgierige aagjes konden daar terecht om ateliers en schrijfkamers van illustratoren en auteurs te bekijken, auteurs en illustratoren -zoals Marjolein Pottie- kregen de kans om velen sympathiek jaloers te maken op hun prachtige schriftjes, hun door boeken overspoeld bureau of hun uitzicht op de tuin/over de stad. Of op hun lade met naaigaren.