Dat wat overblijft

De paasvakantie is voorbij. Het was een blij weerzien met mijn GON-leerlingen en de kinderen van de Sassepoort en Spoor 9.

Maar gisteren had ik een off-day, onze kat, Gigi, was vermist. Zoekacties en schudden met de zak korrels waren vruchteloos, ze dook niet op. Een buur probeerde mij gerust te stellen: ‘het is lente hé’, zei hij knipogend.

18090599_841942932611907_90851075_o

Deze ochtend, om 5:00, zat Gigi in haar o zo cutie Japanse houding terug op het muurtje; alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Ik stormde naar beneden, nam haar in mijn armen en maakte een dansje met haar. Bart kwam mij achterna en slaakte een diepe zucht van opluchting. In mijn enthousiasme wou ik de kinderen zelfs wakker maken. Ik aaide haar, zette haar op haar dekentje en kroop gerustgesteld als een blij klein meisje terug onder de wol.

De dagelijkse routine biedt zich terug aan. Organiseren en plannen is voor de meeste van mijn GON-leerlingen een hekel punt. Wekelijks overloop ik met hen de to-do’s en stellen we een planning op. Soms verhelder ik waar nodig hun opdrachten. Eén van mijn studentjes (ik ga ze in deze blog Kristien noemen) moest voor het vak geschiedenis een schoolpartij oprichten.

Kristien vertelde mij dat ze een school wilden oprichten volgens het Fins model. ‘Wauw’, reageerde ik enthousiast. Vertel!

Ze gaf aan dat er veel jongeren niet graag naar school gaan, dat er vaak niet naar hen geluisterd wordt. In Finland hebben de leerlingen veel minder uren les en bijna geen huiswerk (zie ook artikel in Klasse: https://www.klasse.be/1053/zes-verschillen-tussen-vlaams-en-fins-onderwijs-2/)

Ik vertelde haar dat ik enkele jaren geleden een artikel had gelezen over een onderzoek in de VS. Daar mochten de pubers een uur later naar school komen. Wat bleek: de meeste leerlingen waren uitgeslapen, konden zich beter concentreren, verwerkten de leerstof beter en hadden betere resultaten.

Uit onderzoek blijkt dat in België één op vier jongeren aangeeft meestal niet graag naar school te komen en niet geïnteresseerd te zijn in de leerstof. We moeten daar inderdaad dringend mee aan de slag.

En dat gebeurt: de pilootprojecten ‘kunstenaar op school’ ontsproten uit een samenwerking van het Ministerie van Onderwijs en het Ministerie van Cultuur.

Het Vlaams Fonds voor de Letteren, Iedereen Leest en Canon Cultuurcel maakten meteen werk van deze samenwerking.

Want Kunst is dat wat overblijft. Kijk maar naar de geschiedenis. Waar gaan mensen heen als ze op city-trip gaan?

We kregen carte blanche. Een ontmoeting waarbij niets moet, experimenteer maar, ga na wat de aanwezigheid van een schrijver op school kan betekenen. We verwachten geen afgewerkt product.

Inderdaad een heerlijke opdracht.

Wat ik de kinderen zeker wou meegeven was Bildung.

Bildung is een begrip dat wordt toegeschreven aan de Duitse geleerde en diplomaat Wilhelm von Humboldt (1767-1835). Voor het woord bestaat geen goede Nederlandse vertaling en het wordt daarom vaak onvertaald gelaten in de literatuur. Bildung zou eventueel vrij vertaald kunnen worden met ‘zelfontplooiing‘. De bildung waarnaar von Humboldt streeft is een algemene ontplooiing van alle menselijke kwaliteiten. Dus niet alleen de verwerving van algemene kennis maar ook het ontwikkelen van vermogens tot moreel oordelen en kritisch denkenBildung kan bereikt worden door langdurige en intensieve studie. De studie moet zo algemeen mogelijk zijn. (bron: wikipedia)

In deze blog som ik graag een aantal opdrachten op die ik de voorbije maanden op de Sassepoort en Spoor 9 heb geïntroduceerd. Wat ik van binnenuit afleidde, wat betekenis kon hebben voor de kinderen, voor ons.

Ik hoop hiermee de kinderen blijvend te beklijven, te doen reflecteren, anders te leren kijken en zoveel meer.

Ik nodig hen uit om samen naar de wereld te kijken.

Alle leerlingen kregen bij de jaarwissel de volgende opdracht:

Breng drie conservenblikken mee naar school.

Schrijfopdracht: Terugblik (verleden)- Vooruitblik (toekomstvisie)- Blik op de wereld

1/ Schrijf een terugblik over 2016: Wat gebeurde er vorig jaar? Wat is jou bijgebleven? Waar heb je spijt van? Welke herinnering wil je delen? Wat vond je fantastisch? Wat wil je vergeten?

2/ Schrijf een vooruitblik: Wat zal er volgens jou in 2017 of daarna gebeuren? Heb je een wens, een toekomstbeeld? Wat verwacht je van het komende jaar of van de komende jaren?

3/ Schrijf over je blik op de wereld: Wat gebeurt er in de wereld? Wat valt er op? Wat vind je goed? Wat kan beter? Hoe zou jij ons land of de wereld regeren?

4/ Versier de drie conservenblikken in het thema: verleden, toekomst en wereld

Rond Valentijn kregen ze de Post-it opdracht. Ik vertelde hen over de grote Post-it wall van het Festival van de Gelijkheid en over de Post-it walls in metrostations. De kinderen kregen de volgende opdracht: Schrijf een gedicht en maak een tekening over Valentijn op twee post-itjes. Je kan over jezelf, over je huisdier, over je geheime liefde, over een vriend(in), … schrijven: laat je fantasie de vrije loop.

18090519_841942909278576_1437914049_o18111330_841942875945246_2100482147_ometro

Samen maken we een grote LOVE-wall, geïnspireerd op de Post-it walls in de metrostations van New-York, Londen, …

We doopten de leerlingen om tot Katibs (zie blog 1).

Voor ons Uniek Boek: De duizend-en-één verhalen van de Sassepoort en Spoor 9 kregen ze de volgende opdracht:

zwart boek

 

Dit is de allereerste bladzijde van het boek van de Sassepoort en Spoor 9.

Op de volgende bladzijden willen we de verhalen van de leerlingen, de ouders, de leerkrachten, het personeel, de vrienden en de buren van de Sassepoort en Spoor 9 verzamelen.
Een uniek boek dat we op 12 mei 2017 op het schoolfeest zullen tentoonstellen.

Laat je fantasie de vrije loop en teken of schilder of schrijf zelf een verhaal:

Een droom over de toekomst, een verhaal uit je kindertijd, een gedicht over je straat, een slappe-lach-mop, een interview met je grootouders, een magische collage, een tekening, een liefdesbrief, een reisverhaal …

Vul de volgende bladzijden en maak van dit boek een boek voor iedereen.

Ik nodigde Laura Janssens en Mattias de Leeuw uit. Beide illustratoren maakten een prachtige muurtekening. De leerlingen tekenden mee op papier.

.blog 4 Mattias 2 ©Michiel De Vijver

blog 4 matti©Michiel De Vijverblog 4 Mattias©Michiel De Vijver

18090872_841941252612075_1283684105_o18042806_841941192612081_1498220991_o

Omdat de Sassepoort/Spoor 9 een Mos–school (http://onderwijs.vlaanderen.be/nl/milieuzorg-op-school-mos) is, vond ik het ook een leuk idee om de volgende opdracht met de kinderen mee te geven: De Wensboom van de Sassepoort en Spoor 9.

Een wensboom is een boom die wensen kan doen uitkomen.

Wensbomen komen voor over de hele wereld.

Vaak wordt, door iemand die een wens heeft gedaan, een lintje of lapje stof aan een tak van de wensboom gebonden.

Er bestaan ook bomen waarin briefjes met wensen of dromen worden opgehangen.

Opdracht: Knip een briefje in de vorm van een blaadje uit. Schrijf er een wens of een droom op (en vertaal je wens of droom naar de Utopia-taal). Op het schoolfeest zullen we alle wensen in de boom hangen. De wind zal je wens of droom meenemen.

wensboom turwensboom in Turkije

wensboom tibetwensboom in Tibet

wensboom schotlandwensboom in Schotland

 

De kinderen penden prachtige en soms grappige wensen neer. Elf, de boekenjuf, zal de wensen op linten borduren: Moge de wind hun dromen en wensen meenemen.

Benieuwd naar de resultaten van deze opdrachten? Ontdek het op 12 mei op het schoolfeest!

Ik ben hoopvol als ik van de psychotherapeut verneem dat het project een positief effect heeft op de leerlingen.

Dat de leerlingen tot rust komen tijdens de voorleessessies en de tekensessies heb ik zelf ook mogen ervaren maar ook dat de schrijfopdrachten soms frustraties bij de kinderen opriepen. Op die momenten stimuleerden en motiveerden we de kinderen wat onder andere resulteerde in een positiever zelfbeeld.

Het pilootproject bevestigt waarin ik geloof. Met Gigi op de schoot sluit ik af met de wijze woorden van Murakami: ‘Als je alleen maar leest wat andere mensen lezen zal je alleen maar denken wat andere mensen denken.’

 

 

 

 

Meertaligheid

Ik ben drietalig opgevoed, in feite viertalig als je het West-Vlaams er bij rekent.

Mijn ouders communiceren in het Frans, mijn vader praat Arabisch met zijn dochters, mijn moeder een mengeling van West-Vlaams en Nederlands.

Toen mijn zus zes was leerde mijn vader haar Arabisch schrijven. Omdat ze in de klas bij het prentje van een olifant bleef herhalen dat dat een ‘fil’ (Arabisch voor olifant) was en dat je van rechts naar links moet schrijven, dat haar papa dat gezegd had, stopte mijn vader met de Arabische schrijflessen.

Thuis keken we enkel naar de Franse en Waalse televisie; mijn moeder heeft mij heel lang kunnen wijsmaken dat wij de Belgische en Nederlandse TV niet konden ‘trekken met de antenne’ tot in het verre Eggewaartskapelle.

Mijn klasgenootjes woonden in Veurne en keken naar de Troetelbeertjes, the Care bears.

care bears

Ik luisterde gepassioneerd naar de avonturen van de schattige troetelbeertjes die in Troetelland woonden. Soms ging ik op woensdagnamiddag spelen bij mijn beste vriendinnetje en mocht ik tot vijf uur blijven. Om 16h55 begonnen de avonturen van de Care bears, en was ik blij dat mijn moeder mij iets later kwam oppikken.

Ik groeide op met de Japanse animé die ze toonden op Club Dorothée. Les chevaliers du Zodiaque, Juliette je t’aime, Gigi, Goldorak, Dragon Ball Z en ik kan nog even doorgaan.

les-chevaliers-du-zodiaque_255178_1

Niemand op school wist waarover ik het had.

Toen ik klein was nam mijn moeder de tijd om de Franse films te vertalen.

De verschillende talen waarmee ik dagelijks communiceerde voerden een ware taalstrijd in mijn hersenen, met als gevolg dat ik vaak last had van woordvindingsproblemen. Ik voelde mij ook vaak onbegrepen omdat ik het niet ‘deftig’ uitgelegd kreeg.

Lange tijd was Frans de taal waarin ik mij het best kon uitdrukken. Het was Bart die er in slaagde mijn liefde voor de Franse en Arabische poëzie door te trekken naar het Nederlands.

Op mijn achttiende besliste ik om Arabisch te gaan studeren, ik wilde mijn Tunesische grootvader aan de tand voelen. Ik heb nooit begrepen waarom hij zijn kinderen in de steek heeft gelaten toen de moeder van mijn vader overleed. Ik zou hem uithoren en de documenten in het gemeentehuis van Sfax opvragen en inkijken, lezen en proberen begrijpen.

Mijn grootvader overleed in 1999, een jaar voor ik afstudeerde. Mijn antwoorden werden met hem begraven.

Ik ben blij dat ik zoveel talen spreek en begrijp. Talen en verhalen verbinden en zelfs dieren zien het belang van meertaligheid in:

A mother mouse and a baby mouse are walking along when suddenly a cat attacks them. The mother mouse shouts “BARK!” and the cat runs away. “See?” the mother mouse says to her baby. “Now do you see why it’s important to learn a foreign language?”

Meertaligheid op meerdere niveaus. Ook tekeningen zijn taal.

In Venetië bezochten we het Natuurhistorisch Museum en de Palazzo Ducale.

nat museum

 

Beide plekken riepen een herinnering op, daar dacht ik aan één van mijn leerlingen die ik tien jaar geleden in mijn klas had. Ik heb zes jaar les gegeven in het BuSo aan leerlingen met een type 1 en 3 attest; één van mijn leerlingen was van Turkse origine en was tot haar tiende nooit naar school geweest. Na een tijdje bleek ook dat ze als kind nooit had getekend, de familie leefde zo afgelegen dat ze geen papier en schrijfgerief in huis hadden. Het leerproces verliep ontzettend moeizaam. Daarom geloof ik heel hard in projecten waarbij kunstenaars op scholen participeren; ze geven kansen aan leerlingen om anders en breder te leren kijken, om hun creativiteit te ontplooien, om hun wereld, waar de nadruk al te vaak op het praktische wordt gelegd, in vraag te stellen.

De drang die de mens altijd heeft gehad om te tekenen, om dingen vast te leggen vind ik fascinerend.

Hoe verhalen, archetypes van verschillende sprookjes terugkeren over de hele wereld

wreck2

Ik hou van sprookjes, van mythes en verhalen omdat ze verbinden. Het was dus ondenkbaar dat we de tentoonstelling ‘Treasures from the WRECK of the Unbelievable’ van Damien Hisrt in Venetië zouden missen.

Damien Hisrt neemt je mee in zijn verzonnen wereld.

wreck

Zijn werken worden verbonden door een verhaal. In 2008 werd in de Indische Oceaan voor de kust van de oude handelsstad Azania, het wrak gevonden van een schip, de Apistos, dat ergens in de eerste eeuw was vergaan. Het schip vervoerde de schatten van Cif Amotan II, een rijke vrijgemaakte slaaf die van over de hele wereld kunstvoorwerpen en objecten (‘commissions, copies, fakes, purchases and plunder’) had verzameld om die in een apart daarvoor gebouwde tempel te exposeren. Maar het schip zonk en de objecten verdwenen voor tweeduizend jaar op de zeebodem.jungle

Het is zaterdag 15 april, de paasvakantie is bijna voorbij, maar mijn batterijen zijn opgeladen en ik ben terug klaar om verhalen te vertellen en Venetiaanse brugjes te bouwen.

Klaar om verder te werken aan het Uniek boek van de Sassepoort en Spoor 9. Meer hierover in Blog 4.

opdracht Uniek boek

 

Buona Pasqua!

Zalig Pasen!

paashaas

 

 

Bridging Worlds

Venetië Stad der Bruggen

Venetië, 8 april 2017

Gisteren namen we in Bologna de trein naar Venetië. Ik was vergeten hoe magisch Venetië is, een stad waar de tijd is blijven stil staan17858591_833414813464719_2031345227_o , een stad die je omver blaast, een stad waar je blijft kijken en kijken en kijken en schrijven.

Ah Italia.

Twintig jaar geleden verbleef ik een jaar in Firenze, een Socrates-Erasmus project. Waar ik Oosterse Talen en Culturen, Lingua e Litteratura Araba ed Ebraica aan de Università degli studi di Firenze studeerde.

Ik kwam er in september 1997 alleen aan met mijn radio-cassetterecorder, een rugzak en een grote koffer vol boeken. Ik herinner mij nog dat ik voor de Duomo bijna spontaan ging knielen voor zoveel schoonheid.

duomo-firenze

Reizen vormt je, verbreedt je blik, zet je in beweging, maakt je onvoorspelbaar waardoor je ongrijpbaar wordt.

Na Firenze had ik de smaak helemaal te pakken en wilde ik nog meer van de wereld zien.

Ik vroeg een beurs aan voor een verblijf in Israël in de zomervakantie van 1999; twee maanden Modern Hebreeuws leren en het land ontdekken.

Ik achtte de kans klein dat ik de beurs zou krijgen, maar mijn professor Hebreeuws moedigde mij aan het erop te wagen… met mijn resultaten ;-).

In januari kreeg ik het fantastische nieuws dat de beurs voor mij was. Ik maakte een vreugdedansje, lichtte onmiddellijk mijn prof in en vroeg een visum aan.

Ik kreeg een uitnodiging van de Israëlische ambassade. We maakten een afspraak en ik stelde mij voor aan de ambassadeur. Het gesprek verliep zeer goed, ze stelden mij vragen die ik vlot en spontaan beantwoordde waarna ik zorgeloos naar huis terug keerde.

Toen ik begin mei nog steeds geen tweede uitnodiging had ontvangen om mijn visum op te halen werd ik wat ongerust.

Ik contacteerde de ambassade. Telkens kreeg ik te horen dat mijn dossier in behandeling was.

Half juni, na de examens, zocht ik mijn professor Hebreeuws op. ‘Ze vertrouwen het zaakje niet’, vertelde hij me. Wat ging een half-Tunesische studente zoeken in Israël? Ik was sprakeloos: ‘Ik, een meisje uit de Westhoek, een spionne?’

En toch was dit de realiteit die ik tot op vandaag niet online gooide.

Een ander verhaal dat ik nog niet op de sociale media deelde was hoe ‘Buiten de Lijntjes’ vorm heeft gekregen.

Toen Bart en ik de vele beelden zagen van de volwassenen en kinderen in de jungle van Calais wilden we iets doen.

The-Jungle-Calais-

We waren boos en beseften dat we er uren over konden blijven praten of er ook effectief iets aan konden doen.

We vonden ruimte in ons hart en in ons huis om twee Syrische kinderen te adopteren. We informeerden bij de adoptiedienst, maar kregen al snel te horen dat je geen kinderen uit oorlogsgebieden kan adopteren. Begrijpelijk natuurlijk, aangezien de kans bestaat dat ze herenigd worden met hun familie.

We zochten verder. Hoe kunnen we veel kinderen helpen? Wat hebben kinderen nodig?

We beslisten om een zakwoordenkleurboekje te maken.

Zeer snel kregen we van VZW Curieus en van de illustratoren een positief antwoord op onze vraag of ze wilden meewerken aan ons project. Samen zochten we naar middelen. Van het Vlaams Fonds voor de Letteren kregen we een subsidie. Uitgeverij Vrijdag gaf ons boekje uit en meters en peters steunen ons project.

Samen bouwen we bruggen.

brug blog 2
En kijk, nog geen jaar later kreeg ik van Ibby Europe een uitnodiging (met dank aan Eva Devos van IBBY Belgium en deAuteurs) om ‘Buiten de Lijntjes’ in Bologna, op de conferentie Bridging worlds reaching out to the young refugees with books and stories, david pintor voor te stellen.

filmpje BDL

Op de conferentie kreeg ons project ontzettend veel warme reacties.

Ik ben hoopvol als ik zie hoeveel mensen over de hele wereld de werldzich inzetten voor een mooiere wereld.

Neem voor meer info zeker eens een kijkje op de website van IBBY https://www.ibby-europe.org/

Ik sluit deze blog graag af met een verhaaltje dat ik hoorde op de conferentie:

‘Once upon a time, there was a wise man who used to go to the ocean to do his writing. He had a habit of walking on the beach before he began his work.

One day, as he was walking along the shore, he looked down the beach and saw a human figure moving like a dancer. He smiled to himself at the thought of someone who would dance to the day, and so, he walked faster to catch up.

As he got closer, he noticed that the figure was that of a young man, and that what he was doing was not dancing at all. The young man was reaching down to the shore, picking up small objects, and throwing them into the ocean.

He came closer still and called out ‘Good morning! May I ask what it is that you are doing?’

The young man paused, looked up, and replied ‘Throwing starfish into the ocean.’

‘I must ask, then, why are you throwing starfish into the ocean?’ asked the somewhat startled wise man.

To this, the young man replied, ‘The sun is up and the tide is going out. If I don’t throw them in, they’ll die.’

Upon hearing this, the wise man commented, ‘But, young man, do you not realize that there are miles and miles of beach and there are starfish all along every mile? You can’t possibly make a difference!’

At this, the young man bent down, picked up yet another starfish, and threw it into the ocean. As it met the water, he said, ‘It made a difference for that one.’

starfish

from The Star Thrower by Loren Eiseley (1907-1977)

 

Ciao amici!

 

 

De Katibs

Gent, 1 april 2017

Soms zitten mijn gedachten aan boord van een rollercoaster. Stemmetjes in mijn hoofd: je moet nog dit en dat, en vergeet niet … iedereen kent dat gevoel, niet?

Tegelijk neem ik mij telkens voor om er iets aan te doen, om te leren ‘nee’ zeggen. Zoals nu. Ik dacht dat ik alles op een rijtje had, tot ik gisterenavond het mailtje kreeg ivm de Blog voor april.

Jeetje, helemaal vergeten, maar goed ik had ermee ingestemd.

Begrijp mij niet verkeerd ik doe dit met plezier, want ik weet heus wel hoe ‘nee’ klinkt ;-).

Bovendien dwingt deze blog me om stil te staan met een kopje thee, om mijn blik te werpen op hetgeen al geweest is en hetgeen nog kan, zal en mag komen.

Wat al geweest is is veel, te veel om te delen, een boek met duizend-en-één-vertellingen.

Maar hoe pak ik dit best aan?

‘Sta stil, wees het verschil’, lees ik op het kaartje van mijn Yogi-thee.

Een lijstje opstellen, lijstjes werken altijd. Ik sluit mijn ogen en plaats mijn wijsvinger op het papier. Mijn vinger duidt Katib aan.

Sinds vorig jaar ben ik schrijver in residentie op de Sassepoort en Spoor 9, een school voor buitengewoon onderwijs in Gent.

Hoger dan de bergen Sassepoort

Gedurende een schooljaar probeer ik er een intensieve dialoog aan te gaan met de leerlingen, de leerkrachten en de bredere schoolomgeving.

Een project van het Vlaams Fonds voor de Letteren, Iedereen Leest en CANON Cultuurcel waarbij de mogelijkheden van schrijversresidenties onderzocht worden.

Een pilootproject, ook hier kon ik geen ‘nee’ zeggen ;-) en maar goed ook.

Elke week fiets ik met een grote glimlach op mijn gezicht naar mijn schooltje, ik voel me er thuis, de kinderen onthalen mij met knuffels, lieve woorden, vragen en verhalen, … Naast schrijver ben ik ook GON-leerkracht, ik begeleid leerlingen met specifieke noden en ondersteun vooral jongeren met ASS in het gewoon onderwijs.

Op de Sassepoort hoef ik geen verslagen te schrijven over de kinderen, geen dossiers te lezen over hun diagnose, ik ben daar schrijfster en het voelt goed. Ik voel dat de kinderen mij vertrouwen, dat ze kunnen zijn wie ze zijn, gewoon zichzelf.

Op mijn schooltje introduceerde ik er oa de Katib.

Een katib is een schrijver, afgeleid van het Arabisch Kitab (= boek). De Katib schrijft brieven in opdracht van ongeletterden en verwerkt hun administratie. Ik inspireer mij op deze schrijver om de verhalen van de kinderen op te tekenen. Ik profileer mij op school als een verzamelaar van woorden, tekeningen, gedichten en verhalen. In maart doopten we de kinderen allemaal om tot Katibs.Kane Kalligrafie

De boekenjuf maakte medaillons die de kinderen schilderden. Ik leerde hen hun naam in het Arabisch schrijven.

medaillons blog

 

De medaillon herinnert er de kinderen aan dat ze verzamelaars zijn van verhalen. Schrijvers, vertellers. Samen schrijven we aan een mooiere wereld, bouwen we bruggen naar het onbekende, verkennen we andere werelden en onthouden we dat de meeste mensen in se goed zijn. Een gemeenschappelijke droom hebben: het vinden van een thuis.

Na de paasvakantie vertel ik jullie meer over dit project. Duiken we samen in de verhalen van de Sassepoort en Spoor 9.

Maart, de jeugdboekenmaand sloot ik af met twee boeken. Op vrijdag 31 maart kreeg ik de eerste druk van ‘Buiten de lijntjes’. En prenten van Stefanie Degraef. Samen werken we aan een nieuw prentenboek ‘De Andere weg’ (wordt vervolgd).

‘Buiten de Lijntjes’ is een kleurwoordenboekje in zakformaat met tekeningen van Laura Janssens, Eva Mouton, Mattias De Leeuw en Wide Vercnocke. Een boekje dat de fantasie prikkelt en de liefde voor taal en beeld wil doorgeven.

Buiten de lijntjes 1
Een beeldverhaal over het vinden van een nieuwe thuis, het hechten aan nieuwe vrienden, het zoeken van een plek zoeken in de wijde wereld, het dromen van een nieuwe toekomst. ‘Buiten de Lijntjes’ is in de eerste plaats een boekje voor kinderen op de vlucht of kinderen die hier een nieuwe thuis vinden. Een boekje om te schenken en te koesteren. Een welkomstgeschenk dat kinderen stimuleert om met taal en beeld aan de slag te gaan.

bologna blog

Van deAuteurs kreeg ik een reisbeurs om Buiten de lijntjes in Bologna, op de kinderboekenbeurs voor te stellen.
En nu is het tijd om mijn koffers te pakken.

A dopo!

Foto’s: Michiel Devijver en LK