Afscheid

Het is m’n laatste dag op dit blog. Vandaag sluit ik een rijk gevulde maand af waarin mijn vierde boek verscheen, waarin ik het heb aangedurfd om ook een schetsboek te publiceren, waarin ik de laatste hand heb gelegd aan m’n eerste tentoonstelling die binnenkort de deuren opent en waarin ik, toevallig, m’n voorlopig laatste dansles volgde.

Nu wacht alleen de stilte op me. De stilte van een nieuw boek, de stilte van enkele bijzondere projecten waaraan ik dit jaar mag meewerken.

Ik hoop dat u wat gehad hebt aan de kleine gedachtensnippers die ik hier afgelopen maand rondstrooide. Er komen er geregeld bij op mijn eigen blog, voel u vrij om er af en toe eens een kijkje te nemen.

Warme groet,
Kristof

Afgelopen maand hier geblogd:

Tekenen zoals Tarkovsky

Ik was twintig toen ik kennismaakte met Tarkovsky. De donkere kapel waar De Spiegel werd geprojecteerd was sober ingericht door regisseur Danny Deprez. Hij was het die ons – piepjonge studenten videokunst – de film liet zien en ik ben er hem tot op vandaag onnoemelijk dankbaar voor.

De Spiegel heeft iets veranderd in mij; ik was nooit eerder zo overrompeld door een film, al komt Dancer in the dark van Lars Von Trier dichtbij.

Tarkovsky lijkt in De Spiegel een volmaakt poppenspeler die minutieus elk shot regisseert. Daar in het schemerdonker werd ik verliefd op zijn ritmische vertelkunde en liet me erdoor overspoelen.

Ik gaf me over aan de film.

Op een dag wil ik kunnen illustreren zoals Tarkovsky films maakte. De kans dat het lukt is klein, maar het is de sprong waard.

Fragment uit De Spiegel:

Kinderboeken kunnen bijten

kinderboeken-kunnen-bijten-kristof-devos

Dit bericht verscheen al eerder op mijn website, maar ik haal het graag nog eens vanonder het stof.


Ondergewaardeerd

Kinderboeken. Ze worden al eens ondergewaardeerd. Sommige mensen kijken ernaar met een gezicht alsof er iets onder hun neus hangt dat stinkt. Dat is zonde, want kinderboeken zijn belangrijk en verdienen alle aandacht.

Niet alleen geniet je als prentenboekenmaker van het ongelofelijke voorrecht dat je werk een kostbare jeugdherinnering kan worden, je hebt ook nog eens een uniek lezerspubliek. Geen mens staat met een opener geest in het leven dan een kind. Het gebeurt weleens dat die geest dichtslibt tijdens het opgroeien. Sommige grote mensen zijn hem zelfs helemaal kwijt.

Ik ben ervan overtuigd dat kinderboeken een wezenlijk deel bijdragen tot het open houden van die geest. Ze vormen, om het anders te zeggen, een uitstekend middel tegen volwassen worden.

Kinderboeken kunnen botsen, bijten, grommen, ze zaaien twijfel, breken potten, likken wonden.

Op 25 april kunt u dit aan den lijve ondervinden, want dan is het kinderboekendag! In ongeveer elke boekhandel treft u schrijvers en illustratoren aan die voorlezen, workshops geven, tekeningen maken. Helemaal gratis.

Als u het ook eens wil horen

U kon bovenstaand betoog horen in Hautekiet op Radio 1.

Afbeelding ©Maurice Sendak, uit In the Night Kitchen, een boek dat in de jaren ’70 van vorige week heel wat afgebeten heeft.

Moet een boek ‘mooi’ zijn?

Dit is Miep door Kristof Devos

Ongepolijst

Ze ligt naast me, onaangeroerd. Ik heb ze gewogen, gewikt, geroken, maar nu blijf ik er voorlopig af. Dat heb ik altijd met nieuwe boeken, zeker als ik ze zelf heb gemaakt. De illustratie op de cover ziet er ongepolijst uit, nog meer dan in m’n eerdere werk.

Met Dit is Miep heb ik het gevoel dat ik een sprongetje heb gemaakt als illustrator. Er zit meer lef in het boek, meer humor, meer afzien ook.

Een boek moet niet mooi willen zijn

Ik hou m’n illustraties schetsmatig, grof en ongeboend. Dat onaffe zorgt voor een bepaalde spanning in en tussen de lijnen, ik zou het poëzie durven noemen. Dit is Miep is gedrukt op tekenpapier. Ik hou ervan het materiaal open en bloot in de tekening te leggen. Je ziet de potloodlijnen zoals ik ze getrokken heb. Ook de verkeerde. Je voelt de dikte van de verf in de onderlagen. We spelen geen verstoppertje. Voor mij is dit de meest eerlijke manier om m’n verhaal te brengen, ook al ziet het er soms onaf of bruut uit.

Een boek wint aan schoonheid door niet mooi te willen zijn. Tenminste, dat is hoe ik het aanvoel. Ik wil niet het soort boek maken waarin de tekeningen te veel hun best doen.

En u?

Moet een boek mooi zijn? Ik ben benieuwd naar hoe u erover denkt. Reageer hieronder in de comments.