vijf en …doek?

Nee, The reader was geen goeie film, hoogstens verzorgd, verdienstelijk misschien ook. jammer, gemiste kans, maar het is dan ook een aartsmoeilijke klus om zo’n introspectief en gelaagd boek te verfilmen. Wat ik de film nog het meest verwijt is dat je op geen enkel moment echt gewaar wordt waarom de jongen de oudere analfabete vrouw zo vaak moet voorlezen, waarom dat de basis vormt van hun verbondenheid; De regisseur heeft zich niet eens de moeite getroost om wat langer bij één voorleesmoment stil te staan, waardoor je op zijn minst als toeschouwer ook even de kracht en ontroering van goeie literatuur kon proeven; Een enkele regel citeren uit de Odyssea is je er wel erg makkelijk van afmaken. Ik beweer niet dat dat grote cinema had opgeleverd (misschien zelfs integendeel), maar het zou toch iets meer van de kern van het verhaal hebben blootgelegd ipv allerlei, niet eens bijzonder geinspireerde standjes tussen een wat rijpere vrouw en puberjongen te tonen (niets op tegen, maar is het ook functioneel genoeg?)
enfin, soit, spijtig van Winslet, ze verdient beter.
en verder. dit is de laatste keer bloggen, neem ik aan?
oh ja, nu ik gisteren de bijlage in DS heb gezien die volledig gewijd is aan jeugdlit. moet ik mijn woorden van vorige keer misschien toch afzwakken. Ik was aangenaam verrast, en hoop van harte dat die mogelijkheid tot een degelijk forum er bij DM ook ooit zal komen…
iemand vroeg me in een ‘comment’ naar welke criteria ik hanteer bij het recenseren van een boek. daar kan ik niet op ingaan, sorry, vooral omdat het ook telkens een beetje anders is; Elk boek schept een andere verhouding met de lezer, en in elke verhouding spelen telkens andere zaken een rol waarom het wel of niet klikt. maar laat me een open deur in trappen: het moet me raken/verrassen, dat kan zowel intellectueel als emotioneel,als zintuiglijk, als zelfs spiritueel zijn; En ook, ik zoek vaak naar een zekere mate van poëzie, maar wat dat dan weer inhoudt, laat ik liever aan jullie verbeelding over. Nee, serieus, ik kan en wil daar geen al te algemene dingen over zeggen. Ik hoop enkel dat ik me goed kwijt van mijn taak, en ook hoop ik elke keer te kunnen kijken/lezen met de blik van de verwondering, zoals dat vaak bij kinderen nog het geval is; is wel heel essentieel voor kinder-en jeugdboeken natuurlijk. ah ja, en ook, (enige) humor kan bij mij soms wonderen doen :-)
bon, dat was het.
viel wel mee, al bij al; dus bedankt voor de vraag! een beetje reflecteren op de dagelijkse sleur kan nooit kwaad.
en schrijven is altijd als spelen met woorden…

en nu zou ik graag een mooie en lichte slotzin willen bedenken.
euh, te leen bij de grote Pessoa dan maar, uit ‘Liberdade’
Grande é a poesia, a bondade e as danças
Mas o melhor do mundo sao as crianças
Flores, musica, o luar, e o sol, que peca
So quando, em vez de criar, seca.
(..)

Fica bem!!
Patrick

vier

Gisteravond een documentaire gezien in ‘Koppen’ over een jonge Engelse actrice die van de ene dag op de andere wegkwijnt aan de ziekte van ‘lupus'; wat een schok! Zo’n beeldschone, boeiende, humoristische, sprankelende en dappere persoonlijkheid die helemaal wordt misvormd en verteerd door een dodelijk en eigenaardig virus. Niet te vatten… was er helemaal ondersteboven van. Het leven is soms een wreed en meedogenloos mysterie.
Maar goed,daar dient deze blog natuurlijk niet voor…
Ivm die recensies dan: als alles goed gaat staan ze vandaag in de Uitgelezen in DM. Lezen dus, zou ik zeggen! Collega Annemie Leysen en ik hebben negen boeken besproken voor verschillende leeftijden rond het thema ‘fantasie’, uiteraard. Ik deed de prentenboeken en twee boeken voor wat oudere kids; O.m. ook dat ‘Rijk van Heen en Weer’ van W.Hofman, dat ik zeker niet zijn beste vind. Maar bon, zelfs een middelmatige Hofman is natuurlijk nog steeds beter dan een doorsnee-kinderboek…
En verder heb ik daar niet zo erg veel aan toe te voegen. Behalve dat ik dat soort werk erg graag doe, het graag frekwenter zou doen (meer aandacht in de geschreven pers of in de media tout court voor de jeugdliteratuur AUB!!!), en het soms best lastig vind om te kiezen, om afwisselende redenen. Soms omdat ik de meeste dingen toch net niet sterk op opmerkelijk genoeg vind, en dan weer omdat er teveel boeken tegelijkertijd de moeite zijn. En als je al weinig plaats ter beschikking hebt, maakt dat het kiezen extra moeilijk.
Wil vanavond naar ‘The reader’ gaan kijken. ik vrees ervoor (want ik heb het boek gelezen dat ronduit geweldig is), maar ben niettemin een grote fan van Kate Winslet (je moet haar zien in ‘Holy Smoke’ of in ‘Little Children’, subliem!). Ik heb zelf ooit theater gemaakt en vind acteren een bijzonder fascinerende en lastige job. En een film die gaat over de kracht en waarde van lezen, ja, als recensent ben je dat jezelf wel verplicht, zekers?

derde poging

‘t is al laat, ben een beetje moe maar zal toch een beetje schrijven…
over de zeelucht van vandaag, de noorderwind die zich liet gelden in Oostende. ik stond even aan de reling naar de Noordzee te kijken, in een lichte vorm van contemplatie, toen een man halverwege de dertig me aansprak, in het engels: ‘it’s great to see this sea, i come from the Caspian sea.” ik: ” wow, that’s quite far, bur aren’t all seas more or less the same? Hij: “no, not at all, i’ve been at the black sea, the mediterannean sea, etc.. all seas are different, i can tell you”. Ik weer: “yes, of course, you are right.” Hij: “and this sea is wonderful, and this strong cold wind, great!”. voila, zo horen we het eens van een ander.
mijn blitzbezoek aan de koningin der badsteden was niet bedoeld als ontspannend uitstapje op een blauwe maandag; ik ging er samen met twee artiesten ( een videaste en een performance-kunstenares, wat een woord) op zoek naar locaties voor hun voorstelling; in de loop van mei organiseer ik op vraag van het kunstencentrum Vrijstaat O een mini-festival voor iedereen van 8 jaar met 4 mini-performances op 4 verschillende plekken in Oostende. de Zeekaravaan, zo heet het project, en het publiek verplaatst zich met de klassieke go-carts van de ene locatie naar de andere. het leuke van zo’n projecten is dat je tijdens de voorbereiding zelf ook gedurig aan verrast wordt: door een zeer cooperatieve pastoor bijv, die bereid is zijn kerk open te stellen zodat een nogal avantgardistische zotte madame haar ‘nummertje’ kan opvoeren.
door een schitterend college met hoge , indrukwekkende gangen van begin vorige eeuw, waar Hugo Claus zaliger blijkbaar nog school heeft gelopen
door wat er verborgen zit achter mooie gevels in Oostendse straten…
heerlijk dat je verbeelding zo aan het rollen gaat als je op dergelijke plaatsen komt die een zekere geschiedenis in zich dragen, en ook heerlijk hoe het artistieke kan verstrengeld geraken in en met het dagelijks leven. de realiteit zit vol verhalen en het is spannend om aan die verhalen weer ‘andere’ verhalen toe te voegen, om daarin een ‘andere’ realiteit op te roepen. oei, ben echt moe, kword een beetje zweverig filosofisch nu. de rest zal voor een andere keer zijn..
heb onlangs een paar recensies geschreven nav de JBW, zal ik het daar even over hebben?

tweede poging

Hier zijn we weer.
Dit bloggen voert me terug naar toen ik veertien was, toen ik een dagboek begon bij te houden. Alleen zijn de hartsgeheimen hier dus vervangen door… euh, ja, beroepsgeheimen misschien? :-)
Toch echt lastig om in te schatten wat andere mensen zou kunnen interesseren, helemaal geen zin om jullie met teveel blablabla te vervelen, een mens moet al zoveel informatie op een dag incasseren.
Ik heb deze week wel een leuk interview gedaan met een jongen van 11 die al een paar jaar deelneemt aan een kinderjury in Schaarbeek; Hij was heel leuk, erg mondig ook en best enthousiast over boeken etc, en toch bleef ik zelf een beetje op mijn honger.
Toen ik hem vroeg of zo’n jury hem nu ook anders deed lezen (bewuster misschien) bleek dat helemaal niet het geval te zijn; Ik moest terugdenken aan de jaren waarin ik een seizoen lang bijna tweewekelijks met een groep kinderen naar jeugdtheater ging kijken. Je zag het kijkgedrag van die kinderen na verloop van tijd echt wel veranderen, de openheid voor minder conventionele vormen van toneel groeide, de discussies werden rijker, de bereidheid om achteraf met gezonde vragen te blijven zitten nam toe… Dat moet toch de hoofdbedoeling zijn van zo’n jury-deelname, dat quoteren etc lijkt me bijzaak. Ik wil niet te educatief klinken, maar ben benieuwd om te weten of er ooit al eens onderzoek is gebeurd naar de perceptie van literatuur van die kinderen nadat ze een paar jaar in zo’n jury hebben gezeten.Wat gebeurt er dan? Heeft iemand daar zicht op?
En verder las ik vandaag op de cover van de nieuwe Klasse dat één jongere per schoolweek zelfmoord pleegt (zo veel!), en dat lesgeven over zelfdoding niets uithaalt. Ik ga dat artikel nu proberen te lezen. Of wel nog een paar hoofdstukjes in ‘ Het Rijk van Heen en Weer’ , de nieuwe Wim Hofman, waar ik vroeger een grote fan van was en die momenteel te weinig publiceert naar mijn zin; Maar hij zal allicht met andere zinnige dingen bezig zijn…who knows.
A la prochaine, kranige lezers.

eerste zon

ter info: vanochtend de eerste zon van het jaar gevoeld, of me van bewust geworden beter;en ik weet het, het is een cliché, maar ik ben blij dat de dagen weer af en toe in licht beginnen baden. ‘t voelt fris aan. ga eens naar buiten!