Groeten uit Den Haag (2)

Het is altijd fijn om onze Noorderburen te bezoeken, vooral als het gaat om de officiële voorstelling van de nieuwe en langverwachte jeugdliteratuurgeschiedenis Een land van Waan en Wijs.

Unknown

Toen ik me een eeuwigheid geleden in het jeugdboekenvak stortte, was de vorige jeugdliteratuurgeschiedenis al een tweede eeuwigheid geleden op de markt gekomen. Dat was De hele Bibelebontse berg: de geschiedenis van het kinderboek in Nederland & Vlaanderen van de middeleeuwen tot heden, verschenen in 1989. Hoog tijd dus voor een nieuwe jeugdliteratuurgeschiedenis, want sinds 1989 is er behoorlijk wat geëvolueerd.
Alleen al de lijst van medewerkers aan het boek toont een stukje van die evolutie: de oude wijze mannen van 1989 zijn in 2015 grotendeels vervangen door niet zo heel erg oude of zelfs behoorlijk jonge wijze vrouwen en het Vlaamse aandeel is gestegen van haast niets tot een zeer evenwichtige verdeling.

Op 23 januari verzamelden een heleboel genodigden zich in de aula van het Letterkundig Museum in Den Haag.
Uiteraard passen bij zo’n voorstelling welkomstwoorden en een reflectie op het ontstaan van en de gemaakte keuzes in het boek. Maar de organisatoren hadden ook een plaats in de spotlights voorzien voor hen zonder wie deze jeugdliteratuurgeschiedenis niet mogelijk was geweest: de auteurs en illustratoren zelf. Aan enkelen onder hen werd gevraagd terug te blikken op een boek dat in hun jeugd belangrijk was geweest voor hen. (Wat u trouwens ook spontaan zelf gaat doen, als u Een land van Waan en Wijs ter hand neemt.) En elk op hun eigen onnavolgbare manier deden ze dat voortreffelijk.

Edward van de Vendel koos voor Papa is een hond van Guus Kuijer, een bijna apocalyptisch boek uit 1977. Als jonge lezer hij zijn eigen versie van het verhaal gemaakt – als volwassene moest hij bekennen dat hij het boek niet had begrepen… Toch bleef het prachtig. En dat mag u als de moraal van zijn verhaal beschouwen.

Kathleen Vereecken werd even opnieuw een zwijmelende tiener (en de hele zaal met haar) toen ze herinneringen ophaalde aan Schoolidyllen van Top Naeff, dat voor het eerst verscheen in 1900 en dat ze van haar moeder kreeg.

Ook Martine Letterie dook in het verre verleden, met Ot en Sien Jan Ligthart en H. Scheepstra met de prachtige tekeningen van Cornelis Jetses uit 1911. Niet alleen als kind genoot ze van Ot en Sien, ze leerde er ook uit dat er in gewone, alledaagse dingen mooie verhalen kunnen zitten, en – niet onbelangrijk voor Martine als schrijfster – dat een historische setting ook voor jongere kinderen interessant kunnen zijn. “Kinderen beginnen pas met iets niet te snappen als de voorlezende juf haar verhaal voortdurend onderbreekt om te vragen: ‘Jullie snáppen het toch allemaal? Jullie wéten toch wat dit betekent?’”

En tot slot was het de beurt aan Floor Rieder, winnares van het Gouden Penseel 2014, die ons in sneltempo en met veel enthousiasme meenam doorheen haar persoonlijke invloeden in de illustratiekunst.

Wie de voorgeschiedenis van dit boek kent, weet dat samenstellers en initiatiefnemers Rita Ghesquiere, Vanessa Joosen en Helma Van Lierop (ik noem hen in alfabetische volgorde) een huzarenstukje / heksentoer hebben geleverd.
Laten we in tijden als deze, waarin besparingen een rem zetten op cultuur, waarin geen plaats meer lijkt voor de kritische en beschouwende tijdschriften over jeugdliteratuur, waarin het prijzenlandschap blijft verschralen, en waarin de academische plek van jeugdliteratuur terug bediscussieerbaar lijkt te zijn, het verschijnen van dit nieuwe standaardwerk beschouwen als een belangrijk statement. En dat het ook een hoopvol teken moge zijn…

Een land van Waan en Wijs: geschiedenis van de Nederlandse jeugdliteratuur
Vanessa Joosen, Rita Ghesquiere en Helma van Lierop
Atlas Contact, 2014
ISBN 9789045027661

 

(Eva Devos)

Groeten uit Den Haag (1)

Het is altijd fijn om onze Noorderburen te bezoeken, vooral als het gaat om de IBBY vriendenmiddag.

Op 16 januari organiseerde IBBY Nederland in het prachtige Gemeentemuseum in Den Haag hun jaarlijkse ontmoetingsmoment. Het was een uitzonderlijk mooi programma – en dat zeggen we niet omdat we zelf deel uitmaakten van dat programma. De immer enthousiaste en enthousiasmerende Truusje Vrooland-Lob hield een voordracht over kunstprentenboeken, met veel aandacht voor de mooie reeks van Leopold in samenwerking met verschillende musea.

‘Onze’ Wally de Doncker, sinds september 2014 president van IBBY internationaal, kreeg een forum om zijn visie uiteen te zetten. In een indrukwekkend betoog waarin hij lijnen trok van het verleden naar het heden, van de wereld naar West-Europa, legde hij de nadruk op geletterdheid als basisinstrument voor kennis, zelfbeschikkingsrecht en om volwaardig te kunnen functioneren als burger in onze maatschappij. We kunnen – en moeten – mistoestanden in de wereld aanklagen, zoals het ongeletterd houden van meisjes, maar mogen daarbij niet uit het oog verliezen dat wij in het westen niet zonder fout zijn. Zo legde een recent onderzoek in de Engelse stad Leeds schokkende resultaten bloot over de leesvaardigheden van middelbare schoolleerlingen – of liever het ontbreken daarvan. En bovendien ondergraven West-Europese landen zoals België, Nederland en het Verenigd Koninkrijk hun eigen ‘geletterdheidinfrastructuur’ door rücksichtlos bibliotheken te sluiten.

Zonder chauvinisme mogen we zeggen dat het geëngageerde betoog van de IBBY president bijzonder goed onthaald werd. Wij dus trots.

Een IBBY vriendendag is ook altijd goed voor feestelijkheden. De auteurs, illustratoren en vertalers die voor de IBBY honour list werden voorgedragen, werden in de bloemen gezet. Dit jaar waren dat Henriette Boerendans (voor haar boek Nul is een raar getal), Esther Ottens voor haar vertaling van Wonder (van RJ Palacio) en de Friese auteur Eppie Dam voor zijn mooie Fjouwer dappere mûskes. Ellen van Velzen kon er op de Vriendenmiddag niet bij zijn maar werd gelauwerd voor haar boek Jonge Vlieger.

Ook Bernadette Custers, die in 2012 door een nominatie van IBBY Vlaanderen in de Honour List werd opgenomen voor haar vertaling van Tonje en de geheime brief, werd even in de schijnwerpers gezet. Omdat IBBY Vlaanderen in gebreke blijft bij het eren van haar Honour List namen. IBBY Vlaanderen kreeg terstond het schaamrood op de kaken.

En IBBY Nederland had nog meer voor ons in petto: we werden ook getrakteerd op Rindert Kromhout, die na het verschijnen van de laatste titel van zijn ‘de kinderen van Vanessa Bell’-trilogie, zoals we de boeken voor het gemak even noemen, terugkeek op de ontstaansgeschiedenis van deze boeken.

Ook de tweejaarlijkse Jenny Smelik IBBY Award wordt gewoontegetrouw uitgereikt op de vriendendag. Laureaten waren Hans Hagen en Philip Hopman voor hun boek Het Hanengevecht, en een eervolle vermelding was er voor Vlamingen Laïla Koubaa en Mattias de Leeuw voor hun boek Azizi (Book Island).

Hagen en Hopman ontwikkelden zich tot komisch duo bij hun presentatie over hoe hun samenwerking tot stand komt. Sleutelwoord: reizen.

Het sloot een hele fijne Vriendenmiddag af, waarin tussendoor ook ik de kans kreeg om ons project O Mundo: een kleine wereldbibliotheek voor te stellen, omdat IBBY Nederland dit project zal voorstellen voor de ASAHI-award.

En tijdens de ‘borrel’ (denk: receptie, geen sterke drank) werd duidelijk dat deze Vriendenmiddag een echte vrienden-middag was, vol fijne, enthousiaste mensen met een hart voor kinderen en boeken.

Eva Devos

Inspiratiedag

Op zaterdag 18 oktober kwamen begeleiders van de Kinder- en Jeugdjury en recensenten jeugdliteratuur in Antwerpen bijeen op de Inspiratiedag, georganiseerd door Stichting Lezen en De Leeswelp. Het doel van deze ontmoeting was – u kunt het al raden – inspirerende ideeën en tips omtrent  jeugdliteratuur en werken met boeken te verzamelen en uit te wisselen. Om deze inspiratie warm te houden (en voor zij die er niet bij waren): een overzicht!

Jen De Groeve

Jen De Groeve

Iedereen werd hartelijk verwelkomd door Sylvie Dhaene, directeur van Stichting Lezen, en Jen de Groeve, hoofdredacteur van De Leeswelp. Beiden wezen op het belang van samenwerking en ontmoeting: deze Inspiratiedag bracht voor het eerst diverse groepen samen die lezen met, voor of door kinderen. Zowel begeleiders, nominatielezers als recensenten nemen jeugdliteratuur als vertrekpunt voor hun eigen werking.

IMG_0257

Een goed gevulde zaal luistert naar de sprekers

Daarna presenteerden Eva Devos en Simon Bequoye de resultaten van het onderzoek naar de Kinder- en Jeugdjury. Dit project mag uitpakken met een sterk, uitgebreid netwerk aan vrijwilligers en werkt ook voor kinderen gemeenschapsvormend. Taalontwikkeling en een verrijking van fantasie bij kinderen werden ook als sterke ankerpunten naar voren geschoven. Soms rijzen er wel wat vragen rond de beschikbaarheid van de genomineerde boeken, alsook over de nominatielijst zelf. Daarom getuigden coördinator Mark Heylen (KJV Bonheiden) en nominatielezer Caroline Verbruggen over hun ervaring. Frederika Van Wing, begeleidster bij KJV Schaarbeek, vertelde hoe Jules eigenlijk niet zo graag boeken las. Na het lezen van een boek uit groep 4 was hij echter niet meer te stoppen en verslond hij de andere boeken met veel leesplezier. Uit het onderzoek bleek ook een nood aan een digitaal platform voor begeleiders. Sinds kort kunnen zij hun tips en ideeën met elkaar delen op het forum. Vanaf nu een bron van en voor inspiratie!

Workshop "Filosoferen met kinderen"

Workshop “Filosoferen met kinderen”

Na dit plenair gedeelte gingen de workshops voor begeleiders en de lezingen voor nominatielezers en recensenten van start. In de workshop ‘Filosoferen met kinderen’ toonde Silvie Moors van het kunstcollectief DE DAGEN heel praktisch en eenvoudig aan hoe je met kinderen kan filosoferen – door met ons volwassenen te beginnen filosoferen. Uit enkele fragmenten uit kinderboeken puurde ze wat thema’s en vragen: ‘wat is een wedstrijd?’, ‘wat is pijn?’, die meteen een gesprek op gang brachten en – belangrijk – nog meer vragen opriepen. Zo kwam ze al snel tot enkele tips voor een goede filosofeersessie: open vragen stellen, er is geen juist antwoord, dieper ingaan op een thema door te blijven vragen stellen, van het anekdotische naar het abstracte overstappen, enzovoort. Het is tijdens zo’n gesprek erg belangrijk om naar elkaar te luisteren, om je als gespreksleider niet als ‘alwetende’ op te stellen en om met een kleine onderzoeksgroep te werken. Bereid het gesprek ook goed voor door een discussieplan te maken met vragen rond het thema.

In de workshop Argumenteren met kinderen presenteerde Madelon Kroes, studente aan de Rijksuniversiteit Groningen, de voorlopige resultaten van haar onderzoek naar het verloop van een KJV-leesbijeenkomst. Op welke manier oordelen KJV-juryleden en onderbouwen ze deze oordelen met argumenten? Madelon analyseerde hiervoor verschillende KJV-leesbijeenkomsten en ging met begeleiders in gesprek over deze voorlopige resultaten.

IMG_0300

Workshop “Doen met kinderen”

Laure Evers is een doorwinterd KJV-begeleidster en dus de aangewezen persoon om de workshop Doen met kinderen te begeleiden. Ze had al verschillende leeftijdsgroepen onder haar hoede maar momenteel begeleidt ze groep 1. Laure vertelde meer over de manier waarop zij haar leesbijeenkomst organiseert en welke methodieken ze gebruikt met de kinderen. Nadien gingen alle begeleiders zelf aan de slag: ze gingen in gesprek met elkaar en wisselden tips en good practices uit.

Jan Van Coillie

Jan Van Coillie

De nominatielezers en recensenten hingen intussen aan de lippen van Jan Van Coillie, die het huidige aanbod van kinderpoëzie overliep met een blik naar klassiekers zoals Annie M.G. Schmidt, wiens invloed vandaag de dag nog steeds voelbaar is. Kinderpoëzie vertaalt zich vaak in versjes voor de allerkleinsten, stelde Jan vast, terwijl jonge adolescenten op hun honger blijven zitten. Ook muziek hult zich vaak in een poëticaal jasje, maar het streven naar rijmende regels is dikwijls groter dan het respecteren van een correcte zinsopbouw. Minder karamelversjes, meer puberpoëzie!

Vervolgens legde Patrick Jordens, recensent jeugdliteratuur bij De Morgen, zijn criteria voor om als volwassene kinder- en jeugdboeken te beoordelen. Gewapend met een arsenaal aan citaten van grootmeesters als Guus Kuijer, Joke van Leeuwen en Wolf Erlbruch, zochten Patrick en toehoorders naar de essentie van kinder- en jeugdboeken. “Een goed kinderboek gooit deuren en ramen open,” citeerde hij Annemie Leysen, en het kijkt op zijn eigen manier naar de werkelijkheid. Hierbij draait het dus niet rond goede versus slechte smaak, maar rond het ontbreken van smaak bij de recensent – iets wat te allen tijde vermeden dient te worden. Een boodschap die naar meer smaakte, wat ons betreft!

Floortje Zwigtman

Floortje Zwigtman

Na deze lezing kwamen alle groepen terug samen voor Floortje Zwigtman, die het publiek meenam doorheen haar leesleven als kind en puber. Beginnend bij het magische bos van Jean Dulieu en zijn Paulus de Boskabouter (maar toch vooral de betoverende slechtheid van de heks Eucalypta), evolueerde ze van de stichtende en sentimentele verhalen uit de protestants-christelijke traditie naar Ronja de Roversdochter van Astrid Lindgren. En naar Evert Hartman, die grenzen verlegde met zijn Oorlog zonder vrienden – en die wellicht ook met Vechten voor overmorgen onbewust een invloed had op Floortjes laatste nieuwe boek, Vlam.

Ter afsluiting signeerde Floortje haar zopas verschenen Vlam – uw verslaggever is alvast benieuwd of hij met dit visum toegang krijgt tot het eiland Chimeria – en keerden alle deelnemers huiswaarts, met een rugzak vol inspiratie.

(Simon Bequoye)

O Mundo: voorstelling boekenpakket 2

Maandag 6 oktober werd in Antwerpen het tweede O Mundo pakket voorgesteld. Ik ging mee en nam alles vol enthousiasme in me op! (Er was zelfs een bijrolletje weggelegd voor mijn mama…)

**

9.30 uur

De studiedag van O Mundo wordt ingezet met een welkomstwoordje door onze nieuwe directrice, Sylvie Dhaene. Ze begint bij het begin en vertelt hoe Majo De Saedeleer dit mooie project heeft opgestart en licht de essentie van O Mundo toe. Iedereen in de zaal weet nu (weer) helemaal hoe de vork in de steel zit en is klaar voor meer…

DSC_0642

9.40 uur

Mijn collega Tania treedt nu en dan even naar voren om de verschillende sprekers die we vandaag te zien krijgen vakkundig en dankbaar voor te stellen.

Kathelijne Jordens bijt de spits af en vertelt vol overtuiging over een project i.v.m. meertaligheid waar ze aan werkt bij de KU Leuven. Meer bepaald onderzoekt ze of en wat er gebeurt wanneer kinderen hun moedertaal mogen gebruiken tijdens de les. Wat ik vooral meeneem van deze sessie is dat ze het fijn vinden en er zich goed bij voelen. Dat lijkt me een belangrijke voorwaarde voor een bevorderend klasklimaat!

DSC_0654

10.10 uur

Tijd voor puur en onversneden Italiaans enthousiasme. U kan er zich misschien iets bij voorstellen: overtuigende handgebaren en Nederlands met een zingend kantje aan. Patrizia Civette, van Regionaal Integratiecentrum Foyer, vertelde over de tweetalige voorleesuurtjes in verschillende bibliotheken. Ik vond het al bijna jammer dat ik geen anderstalige kindjes had die ernaartoe konden gaan! Hier geen stille voorleesmomentjes waar iedereen braaf op een kussentje zit, maar actie: kindjes roepen woordjes, raden wat er gaat gebeuren en lachen wat af, heerlijk!

DSC_0662

10.25 uur

Met de O Mundo boeken kan je overal aan de slag en Kim Op De Beeck toonde ons weer een andere plek waar de boeken opduiken: de lerarenopleiding. Ik heb zelf de specifieke lerarenopleiding gevolgd en ben heel blij te horen dat er op sommige plaatsen ook echt wordt ingezet op leesbevordering en dat er plaats is voor projecten zoals O Mundo. Ik heb dat gemist tijdens mijn opleiding. Kim deed haar verslag vol overtuiging en ik ben zeker dat heel wat studenten de opleiding verlaten met een rugzak vol ideeën en inspiratie die je niet overal meekrijgt.

DSC_0679

10.40 uur

Erika Vandeplas werkt in basisschool de Kriek waar ze vaak een anderstalig boek bovenhaalt om rond te werken in haar multiculturele klas. Ze lezen het boek niet enkel, maar gaan er ook creatief mee aan de slag. Papier, schaar en kleurtjes worden bovengehaald! Ze vertelt dat het voor kinderen erg zwaar kan zijn om een hele dag Nederlands te horen en te spreken en dat ze tijdens zo’n moment eindelijk even stoom kunnen aflaten. Dat kan ik me volledig voorstellen: toen ik in Zweden studeerde en al mijn lessen plots enkel in het Zweeds werden gegeven, kwam ik meermaals doodop thuis. Dan doet het deugd even terug te grijpen naar je moedertaal.

DSC_0686

10.55 uur

Na al de input die we hebben gekregen over hoe fijn het is voor te lezen uit de O Mundo boeken, krijgen we zelf een voorsmaakje! Mijn mama, Els Mertens, en haar vriendin, Irina Gubinova, komen voorlezen uit het Oekraïense boek “Het knolraapje”. Ik was heel benieuwd, maar wist stiekem wel dat mijn mama het goed zou doen, want ze heeft ons heel veel voorgelezen. En dat gaat dan gepaard met veel expressie.

DSC_0697

Ik kan bovendien uren luisteren naar dat mooie Oekraïens…

11.15 uur

En dan is het eindelijk zover! Eva stelt het tweede boekenpakket van O Mundo voor en het is niet zomaar een pakket, het ziet er prachtig uit! Het ene boek spreekt me nog meer aan dan het andere – het Arabische boek dat je helemaal kan openvouwen, het poëtisch klinkende “Hope is a girl selling fruit” uit Indië! – en Eva maakte me enkel nieuwsgieriger.

DSC_0725

Ze vertelt over het kronkelende pad dat het Chinese boek tot bij ons bracht en het Russische boek – een ABC-boek! Op rijm! – dat zo vreselijk moeilijk bleek om te vertalen. Na dit aanstekelijk praatje is het moeilijk ons te bedwingen en niet naar buiten te stormen om meteen de boeken te gaan bewonderen. Gelukkig beslist iedereen te blijven zitten, want Erhan Demirci komt er zo aan!

11.35 uur

Erhan Demirci, komiek en vader, is de uitsmijter van vandaag. Hij zette zich achter het bureau en begon meteen te praten. Over zijn Turkse moedertaal, over zijn zoontje, over Marokkaanse vrienden die een ander gevoel voor humor hebben. “What’s in a language?”, dacht ik, terwijl hij zo aan het praten was. De taal waarmee je opgroeit, blijft vaak de taal waarin je denkt – zo vertelde ook Erhan. En je eigen moedertaal is vaak ook de taal waarin je lacht en de beste grappen kan vertellen. Soms ontstaat er zelfs humor vanuit die taal zonder dat je het zelf beseft:

“Die heeft zijn hoofd opgegeten!” riep een Turkse jongen een tijdje geleden tijdens een optreden van de komiek Willem Bouva. Erhan schoot meteen in de lach, maar de rest van het publiek leek de humor te zijn ontgaan. Erhan legt uit dat er in het Turks een spreekwoord is dat je gebruikt wanneer je iemand dom vindt. Deze jongen had dat spreekwoord letterlijk vertaald in het Nederlands met deze grappige uitspraak als gevolg – vooral omdat Willem dwerggroei heeft.

DSC_0732

12.00 uur

Tijd voor een welverdiend broodje, appelcake (hmmm) en uiteraard tijd om eindelijk de boeken uit het tweede pakket eens vast te nemen en al weg te dromen bij de verrassende illustraties en exotische talen. Ik moet nog denken aan de rubriek in Flair, “Hé, het is oké…”, en ik vul aan met “om fier te zijn op je moedertaal!”. Ik vond het een hartverwarmende dag en keer blij huiswaarts.

DSC_0761(Margot Van Dingenen)

Reizen in Quentin Blake land!

Sinds deze zomer loopt er een erg boeiende en kindvriendelijke tentoonstelling over het leven en vooral het werk van Quentin Blake. Ik ben er een tijdje geleden geweest en kan u verzekeren dat het zeker een uitstapje waard is! Je moet er wel voor naar Londen…

De Quentin Blake tentoonstelling stelt in feite de opening voor van het nieuwe huis waar House of Illustration nu in gevestigd is. Je kan het huis vinden op Granary Square, vlakbij King’s Cross (en dus vlakbij het treinstation St. Pancras). Het plein ervoor is heraangelegd en ziet er prachtig uit:

Granary Square OK

Het grote gebouw dat je ziet op de linkse foto is omgebouwd tot een splinternieuwe University of the Arts en de fonteintjes op het plein bezorgen mening kind een fantastische speeltijd. Alles wordt nog beter – tenminste, ik vind dat toch – door KERB, een vijftal caravans die het beste street food verkopen aan een eerlijke prijs. Ik kocht bijvoorbeeld Japanse Tonkatsu (foto hieronder, links bovenaan). En dan maar smullen in één van de strandstoelen die naast de fonteintjes staan. Heaven!

Kerb OK

Maar goed, alsof dat allemaal nog niet genoeg is om eens naar Londen af te zakken, is er dus ook nog de Quentin Blake exhibition in The House of Illustration, vlak achter de hoek. Het gebouw zelf is heel licht als je binnenkomt en oogt vanbinnen niet zo groot. Op een uurtje ben je normaal gezien wel rond – tijd gespendeerd in de boekenwinkel achteraf niet meegerekend!

Het doel van deze tentoonstelling is niet zozeer om Quentin Blake als persoon te belichten, maar echt om een inkijk te geven in het illustratieproces. Zo kan je er heel wat ruwe schetsen en storyboards vinden: in Blake zijn geval zijn dat allemaal miniatuurpagina’s waarop hij snelle schetsen zet, zodat hij weet welke tekening waar zal verschijnen. Ook hangen er heel wat afgewerkte illustraties, zodat de bezoeker echt de verschillende stadia van het tekenproces kan nagaan.

Niet alle boeken komen in de tentoonstelling aan bod, maar er is gekozen voor een mooie mix van oude bekenden en recentere of minder bekende boeken. Onder de eerste categorie horen natuurlijk de boeken thuis die zijn voortgekomen uit een samenwerking met Roald Dahl. In The House of Illustration kan je genieten van heel wat beeldmateriaal uit De Griezels en Daantje, de wereldkampioen en zelfs een tekening van het museum:

QB_1

Er is ook heel wat te vinden over een recente samenwerking met David Walliams, namelijk De jongen in de jurk en over zijn samenwerking met Michael Rosen aan het prentenboek Verdriet (een aangrijpend deel van de tentoonstelling). Mijn persoonlijke favoriete ontdekking was het woordeloze prentenboek Clown, waarin Quentin Blake zich baseert op mime om een verhaal te vertellen. Echt ongelofelijk wat hij daar doet! Het boek is niet bij ons verschenen, maar je moet het absoluut eens gezien hebben!

QB_Clown

De toegang bedraagt £ 7 voor een volwassene en dat is het volgens mij ook echt waard. Kinderen betalen £ 4 en zullen er zeker ook een leuk uurtje beleven, want er is entertainment voor hen voorzien: zo kunnen ze Quentin Blake achterna in een tekenhoek en zijn er zoekopdrachtjes voorzien. De bordjes hangen ook vaak op ooghoogte van kinderen, wat het voor hen extra aantrekkelijk maakt.

Meer informatie vind je hier. De tentoonstelling loopt nog tot 2 november dit jaar.