Kies maar!

De blog van de Nerdy Book Club is er ééntje om te koesteren. Vier leerkrachten creëren hier een plek om te vertellen over kinder- en jeugdboeken in en buiten de klas. Ze werken ook regelmatig samen met gastbloggers: andere leerkrachten, moeders met kinderen, auteurs en uitgevers. In 2012 kreeg de blog de Independent Book Blogger Award.

Eén van de rubrieken op deze blog heet “Top ten lists” en omvat allerlei onderwerpen die in te delen zijn in tien verschillende stukjes. Tijdens de Kerstvakantie blogde Jami Spaulding, een bilbiotheekmedewerker, over wat er gebeurt wanneer jongeren mogen kiezen wat ze gaan lezen. Ik pik er mijn 5 favorieten uit, de andere 5 kan je hier lezen.

1.: Keuze geeft macht. Wanneer een jonge lezer de mogelijkheid krijgt om te kiezen wat hij of zij leest, wordt de macht overgedragen van de volwassene, die normaal oplegt wat er gelezen wordt, naar het kind, dat nu zelf kiest om deel te nemen met een favoriet boek.

2.: Keuze verlicht de druk. Wanneer je zelf een boek mag kiezen, neem je de druk van het lezen (en leren lezen) weg. Je vermijdt op deze manier dat alle jongeren hetzelfde boek gaan lezen en met elkaar gaan vergelijken: Wie leest het snelst, het best,…

3.: Keuze zorgt voor authentieke motivatie. Wanneer je als lezer je eigen boek uitkiest, ben je automatisch meer gemotiveerd, simpelweg omdat je het zelf wil lezen.

4.: Keuze impliceert respect. Door een student een stem te geven als het aankomt op lezen, communiceer je naar hen toe dat ze gewaardeerd worden als individu en dat hun ideeën ertoe doen.

5.: Keuze brengt levenslange lezers voort. Lezers die gerespecteerd worden vanaf het begin van hun leesleven, zijn lezers die zullen blijven lezen.

De voorleespost van Linc vzw

Linc, een vzw die werkt rond Lezen, Informatie en Communicatie, heeft sinds kort een ‘Voorleespost’ op de website staan. Hier vind je allerlei getuigenissen van mensen die bezig zijn met boeken: voorleeservaringen, anekdotes en leuke tips! Linc roept alle voorleesenthousiastelingen op om hun verhaal te delen, zodat het kan dienen als een leuke aanvulling op hun blog.

Juf Carolina vertelde bijvoorbeeld over haar ervaring met boekjes in de klas en merkte na het voorlezen al een evolutie op bij haar kleuters:

Een boekje is intussen meer dan het aanwijzen of benoemen van de dingen maar het heeft een begin, een midden en een einde. Het gaat over iemand of iets, daar gebeurt wat mee of die maakt iets mee en dan loopt het verhaal – gelukkig altijd – goed af. Het lijkt nogal evident, evidenter dan het is: ‘Zullen we eens kijken wat er nu gebeurt?’ De volgende bladzijde als perspectief. Het opbouwen van een spanning. Nog even en we kunnen naar ‘Wat denk je dat er nu zal gebeuren?’

Als je graag meer begeesterende verhalen wil lezen en tips wil krijgen of delen, haast je dan naar de Voorleespost!

We moeten er eerlijk in zijn: ons jeugdliteratuurblog is niet het enige geweldige blog. Geregeld posten anderen in de kinderboekenblogosfeer iets dat we geestig, aanstekelijk, interessant of gewoon belangrijk vinden.

*

Op deze blog kon je onlangs een boeiend verslag vinden door Anna Ridley die een kijkje nam in woordeloze prentenboeken en zich afvroeg: “Is a book still a book if it doesn’t have any words”? Een interessante post waar je heel wat inspirerende boeken kan ontdekken om je eens in te verdiepen.

Blogburen

Michael Rosen

We moeten er eerlijk in zijn: ons jeugdliteratuurblog is niet het enige geweldige blog. Geregeld posten anderen in de kinderboekenblogosfeer iets dat we geestig, aanstekelijk, interessant of gewoon belangrijk vinden.

*

Onlangs pleitten een heleboel Engelse jeugdauteurs, illustratoren, bibliothecarissen en leerkrachten op initiatief van IBBY UK via een open brief in The Guardian ervoor dat Israel de aanvallen op Gaza staakt en de blokkade van Gaza opheft.

Eén van die ondertekenaars was Michael Rosen, auteur, dichter, voormalig Children’s Laureate en geboren in een joods gezin in Londen. En veel te weinig vertaald naar het Nederlands.
Gelukkig heeft Rosen een blog. Ook daar toont hij voortdurend zijn engagement voor een betere wereld.

rosen

Wij werden helemaal stil van zijn gedichten Don’t name the dead children en Then what?.

 

Leo Timmers in Nieuw-Zeeland

Soms stuit je tijdens een online zoektocht op iets waar je niet naar op zoek was, maar uiteindelijk toch bij blijft hangen. Zo ontdekte ik vandaag een interview met Leo Timmers op de blog van Wellington City Libraries naar aanleiding van een workshop die hij ging geven in Nieuw-Zeeland tijdens de New Zealand Festival’s Writers Week.

Lees hier hoe zijn eerste boek uitgaf toen hij amper 11 jaar oud was en waarom het leven van een illustrator niet altijd van een leien dakje loopt…