Storytime Adventures

Freke en Isabelle hebben samen een fantastisch project opgestart: Storytimebus! Met een busje reizen ze doorheen Nieuw-Zeeland en stranden ze op verschillende plekjes om er voor te lezen aan kinderen, in het Engels en in het Nederlands. Vandaag vertellen ze ons hoe een “doorsnee” dag in hun leven er momenteel uitziet.

***

Het is 08u00 en we zijn net wakker geworden. Freke schuift het raam van de bus open om wat frisse lucht binnen te laten. Het is een mooie zomerdag met een blauwe lucht. Vannacht hebben we in de bus geslapen en vandaag gaan we op bezoek bij een nieuw gezin om voor te lezen aan de kinderen en om een indruk te krijgen hoe verschillende families leven in Nieuw-Zeeland.

Wij zijn Freke en Isabelle en wij reizen rond met een voorleesbus. Op uitnodiging komen we bij mensen thuis langs en maken we plezier met de kinderen door voor te lezen, met ze te spelen en te praten. Binnen de gezinnen die ons uitnodigen is vaak de vader/moeder of grootouders van Nederlandse komaf en vinden ze het leuk om toch weer wat Nederlands te horen. Veel gezinnen kiezen er immers voor om in Nieuw-Zeeland Engels als voertaal te gebruiken.

Storytimebus

Het gezin waar wij vandaag heen gaan woont 200 kilometer verderop. Thuis zouden we dat ver vinden, maar hier is het een cadeau om twee uur in de auto te zitten en te genieten van de prachtige natuur! De ene plek is nog mooier dan de andere plek: zoveel groen, prachtige boomsoorten, de kustlijn met de oneindige blauwe zee en weinig mensen per oppervlakte.

Storybus collage 2

Bij aankomst zijn de kinderen helemaal enthousiast, ze hebben naar onze komst uitgekeken, vertelt de moeder. Binnen 5 minuten gedragen de kinderen zich alsof we elkaar al jaren kennen en laten ze hun kinderboeken zien en vragen ze of we mee willen spelen. “Waar is jullie huis?”, vraagt het jongetje. Wij hebben geen huis in NZ, wij slapen in de bus, maar vanavond mogen we in de logeerkamer slapen, dus dat is heel fijn! Het jongetje kijkt ons aan en begrijpt er niks van. Geen huis? Dat is iets nieuws voor hem. “Slapen in de auto? Mag ik dan zien hoe jullie slapen?”

Eén van onze doelen is om elkaars perspectieven op de wereld te verbreden. Spelenderwijs bieden we taal aan en communiceren we met de kinderen. We geven de kinderen een volle dag aandacht en we zien dat ze daar volop van genieten.

Storybus collage 3

Wij hebben een kist vol met Nederlandse en Engelse boeken, waaronder een heel groot geïllustreerd boek over Nederland, waar je uren naar kan kijken, (aanwijs)vragen over kan stellen en verhalen over kan vertellen.
Terwijl moeder eten voor ons maakt, lezen wij een verhaal voor. Het verhaal heet Er ligt een krokodil onder mijn bed en het gaat over Lotje en een krokodil die vrienden worden. Ze maken van eierdozen een krokodil en ook wij hebben pas geleden zo’n krokodil gemaakt. De kids vinden het geweldig!

Storybus collage 4

Dan is het tijd om te eten en de ouders hebben hun best gedaan lekker eten voor ons te maken. De pompoen, gebraden kip en kumara (zoete aardappel) uit de oven zijn heerlijk! Na het eten lezen we nog 1 verhaal voor en dan is het tijd voor de kinderen om naar bed te gaan. Deze keer gaat het makkelijk, want de kinderen zijn moe en krokodil mag mee onder het bed! Bij ons gaat de gezelligheid nog even door; met een drankje kletsen we nog de hele avond lang met de ouders over de gewoonten en gebruiken en over het leven in Nederland en Nieuw-Zeeland.

Morgen gaan we de basisschool van de kinderen bezoeken en zullen we in de klas het grote Nederland boek laten zien en en een soort Aardrijkskunde / geschiedenis les geven en uiteraard een verhaal voorlezen!

Wij voeren ons project uit zonder aan de ouders geld te vragen. Binnenkort gaan we ook naar Australië. De bus is mede mogelijk gemaakt door donaties en om de vele kilometers te kunnen blijven maken, zijn we er vrij afhankelijk van. Je kan meer over ons project en de sponsoring ervan lezen op www.storytimebus.wordpress.com. We zitten ook op Facebook!

Aleid van Eekelen

In De dag van… brengt een kinderboekenmens/man/vrouw nauwgezet verslag uit van zijn of haar dag. Vandaag is het de beurt aan Aleid van Eekelen, literair vertaalster.

**

De maandelijkse koffieochtend, af en toe een vergadering of privéafspraak, daar tref ik collega’s, maar de meeste werkdagen breng ik in mijn eentje achter het scherm door. Hoewel, in mijn eentje? Ik zit er samen met de personages uit het boek dat ik vertaal en heb dagelijks digitaal contact met medevertalers.

Aleid_1

9.00 uur

Voor mij geen haastig aankleden, door de regen fietsen of in de file staan. Na het ontbijt, op mijn gemak met de krant erbij, loop ik de trap op naar mijn werkkamer, achter de deur met de Amerikaanse brievenbus (ik spaar brievenbussen, vandaar).

Aleid_2

De computer aanzetten en dan eerst even warm draaien: mail checken, Facebook checken en mijn lege bureau bewonderen, want gisteren heb ik mijn bijna voltooide vertaling uitgeprint (die laat ik nu een weekje rusten, zodat ik weer een enigszins frisse blik heb voor de laatste keer doorlezen) en alle aantekeningen die inmiddels rondslingerden in de prullenbak gegooid.

Aleid_4

Vandaag begin ik aan een nieuwe vertaling, altijd weer een spannend moment. Iedere schrijver heeft zijn eigen stem, elk boek zijn eigen toon, en om die stem, die toon ook in het Nederlands te pakken te krijgen, dat kost meestal even tijd. Deze keer gaat het om een YA-roman: All the Bright Places van Jennifer Niven. Ik heb hem onlangs al gelezen en popel sindsdien om aan de slag te gaan.

Aleid_3

De eerste pagina’s gaan snel: titelpagina, opdracht, een citaat (noteren en later opzoeken). Maar dan… Nu komt het echte werk. Als je net begint lijkt elk woord dat je typt verkeerd en ziet elke zin er lastig uit. Is today a good day to die? De eerste zin, intrigerend. Taalkundig geen probleem, zou je zeggen, maar je kunt er heel wat kanten mee op. Is (het) vandaag een goede/geschikte/mooie dag om te sterven/dood te gaan? Ik probeer de knoop snel door te hakken, in de wetenschap dat dit nog maar het klad is en dat er nog vele ronden zullen volgen.

11.00 uur

Zo, de kop is eraf. Hoog tijd voor koffie. Ook weer even de mail checken, eens kijken wat mijn collega’s uitvoeren en of er soms een vraag langskomt waar ik iets zinnigs over kan zeggen. Iemand zoekt een flauw zeemansgrapje dat in haar tekst past, maar er zijn al een paar suggesties gedaan en ik ga door met mijn eigen werk.

Aleid_5

13.00 uur

Na de lunch samen met mijn man, die nu weer achter zijn eigen computer zit, en na een sudoku (cijfers zijn prima ontspanning voor iemand die de hele dag met letters bezig is!) snel verder. Ik kom er al een beetje in. De schoolomgeving speelt, zoals meestal in boeken als dit, een belangrijke rol. Meteen maar een lijstje maken (het eerste van vele) opdat ik praktische zaken consequent vertaal: de schoolvakken, bijv.‘pre-cal’, de cijfers (in Amerika: letters). En nog een lijstje, met de vele citaten van Virginia Woolf, om later na te zoeken wat haar vertaler daarvan heeft gemaakt.

Daarna mijn beginnetje nog eens doorlezen: kan het ermee door? Eigenlijk nog te vroeg om dat te beoordelen.

En even de mail checken.

15.00 uur

Theetijd!

Aleid_6

16.00 uur

Hè, is het al zó laat? Het verhaal heeft me meteen meegesleurd, ook al weet ik al wat er gaat gebeuren. En na de voorzichtige eerste stapjes kom ik wat beter op gang. Finch en Violet, de twee jongeren met wie ik de komende maanden elke dag  zal optrekken, hebben hun eerste dialoog achter de rug.

Even de deur uit voor een paar boodschappen en een dosis frisse lucht.

Aleid_7

17.30 uur

De eerste dag zit erop. Nog maar een piepklein stukje vertaald; het tempo komt later wel, als ik er echt goed in zit. Nu is het tijd om onderuit te zakken, lekker lui, want mijn man heeft vandaag de kookbeurt. ’s Avonds werk ik eigenlijk nooit, ik lees hooguit een manuscript om te zien of het iets voor mij is. En check de mail nog een keer.

Vanessa Joosen

In De dag van… brengt een kinderboekenmens/man/vrouw nauwgezet verslag uit van zijn of haar dag. Vandaag is het de beurt aan Vanessa Joosen, onderzoekster, docent en recensent.

Voor deze blogpost heb ik een dag uit mijn leven gekozen waarin de drie deeltjes van mijn werk mooi samen komen: ik doe onderzoek naar jeugdboeken, geef er les over aan de universiteit en doe daarnaast nog wat freelance werk voor de krant en voor enkele literaire organisaties. En met onze kinderen van vijf en (nog net) zeven lopen kinderboeken ook als een rode draad door de rest van mijn leven. 6.45 De wekker loopt af. Als ochtendmens ben ik normaal gezien een blije vroege vogel, maar deze week heb ik last van een wintergriepje. Dan doet een douche extra goed. Ik voer de dagelijkse onderhandeling met ons vijfjarige zoontje over zijn kleren en dan ontbijten we gezellig met ons vier. Mijn dochter is morgen jarig en zegt bij alles: “dit is de laatste keer dat ik dit doe als zevenjarige.” Het ontbijt is extra leuk door de mand met chocolade die er al een paar dagen staat. We hebben een jarige op zes december, en dus komt Sinterklaas bij ons altijd een paar dagen vroeger. Dat heb ik zo met hem afgesproken en hij is het gelukkig nog nooit vergeten. Om iets voor acht stap ik in de auto en vertrek ik naar Tilburg.

9.00

vanessa1

Bij aankomst op mijn kantoor aan de Universiteit van Tilburg snoep ik eerst wat van de pepernoten en geraak ik helemaal in de Sinterklaassfeer. Na een blik op mijn lesvoorbereiding besluit ik me aan een Sinterklaasgedicht voor onze studenten te wagen. Op het programma staat de laatste les van de cursus Jeugdliteratuur in Internationaal Perspectief, die ik doceer in de Master Jeugdliteratuur aan de Universiteit van Tilburg. We hebben ons al gebogen over vertalingen van kinderboeken, internationale klassiekers en kinderboeken met een multicultureel thema. In de laatste les bekijken we hoe een zelfde onderwerp op verschillende wijze vorm krijgt in een andere nationale context. Een vrolijk thema is het niet: we lezen twee boeken over de Holocaust, Winterijs en Damals war es Friedrich. Ik smeer mijn stem nog met wat thee en honing, en hoop dat ik de les goed doorkom met mijn zere keel.

VANESSA2

Mijn lesvoorbereiding en mijn Sinterklaasgedicht voor de studenten

10.40

De meeste studenten zijn gearriveerd en ze kunnen mijn Sinterklaasgedicht gelukkig goed waarderen. Ze hebben de boeken goed gelezen en ik ben vooral gelukkig dat ze mijn mening over Damals war es Friedrich delen. Het boek dateert van 1961 en wordt vaak afgedaan als schools en gekunsteld, terwijl ik vind dat de auteur, Hans Peter Richter, toch een heel aantal literaire technieken met succes inzet. Zo is het boek vaak ironisch en zitten er interessante en volgens mij strategisch goed gekozen blinde vlekken (of lege plekken) in, die te maken hebben met het schuldgevoel van de auteur. Het einde is hard en bijzonder aangrijpend. Sommige studenten hebben die technieken goed herkend en zo krijgt het boek in onze les wat eerherstel. Door de uitgebreide discussie over Friedrich moeten we Winterijs van Peter van Gestel wat korter bespreken. Hier hebben we het vooral over de rol van de Nederlanders en het antisemitisme na de Tweede Wereldoorlog, en de manier waarop “herinneren” in het boek zelf een thema wordt. Winterijs is een van mijn lievelingsboeken, maar ik merk dat mijn griepje opspeelt als ik me even de naam van het hoofdpersonage niet meer kan herinneren. Thomas! Na de les komen een paar studenten nog even bijpraten en advies vragen voor hun paper. Het zijn fijne studenten, en ik ben benieuwd naar hun opdrachten.

vanessa3

Een deel van onze twintig Masterstudenten. Meestal hebben we ook één man in de groep, maar dit jaar niet. Wel één Vlaming.

12.45

Een gezellige lunch met mijn Tilburgse collega Sanna Lehtonen, die een schitterend boek heeft geschreven over gender in fantasyverhalen van schrijvers als Diana Wynne Jones, en die nu onderzoek doet naar levensverhalen, de rol van auteurs als publieke figuren en fan fiction. We hebben het over de moeilijke positie van jonge onderzoekers in ons veld. Er is weinig perspectief en in tijden van besparingen worden oudere collega’s niet meer vervangen. Voor Sanna is het probleem dringender dan voor mij, maar ook ik droom nog steeds van een vast contract, al denk ik er niet aan om van werk te veranderen. Ik doe het onderzoek veel te graag! Sanna vertelt ook over haar thuisland Finland, ik wil graag een keer mee naar Helsinki want ze heeft me de voorbije jaren al erg nieuwsgierig gemaakt. Ik vergeet een foto van Sanna te maken, sorry!

14.00

Normaal gezien werk ik donderdag de hele dag in Tilburg, maar er is voor vanavond storm voorspeld, en dus beantwoord ik snel mijn mails en trek ik naar mijn kantoor aan de Universiteit van Antwerpen.

VANESSA4D

Ik ben geen onderzoeker die heel lang en geconcentreerd aan een stuk hoeft te werken. Soms doe ik dat, maar vaker werk ik korte tijd aan verschillende dingen. Als ik dan ergens vast zit, ben ik even met iets anders bezig, en als ik later terugkeer, kan ik meestal weer voort. Bij de post zit het nieuwe nummer van Vooys, een tijdschrift dat heel professioneel gerund wordt door Nederlandse studenten literatuurwetenschap. Ze hebben er dit keer een themanummer rond jeugdliteratuur van gemaakt, met bijdragen door o.a. mijn collega Helma van Lierop en door Linda van Scherrenburg, een Masterstudente die ik bij haar scriptie over Anansiverhalen heb begeleid en die daarover een stuk heeft geschreven. Ik heb zelf een artikel gemaakt over volwassen hoofdpersonages in prentenboeken. Daarover gaat mijn huidig onderzoeksproject: de manier waarop volwassenheid vorm krijgt in kinderboeken. Ik werk verder aan een artikel over kinderboeken waarin een schrijver voorkomt, niet zelden een alter ego van de auteur. The Diary of Tracy Beaker van Jacqueline Wilson bijvoorbeeld, of Sherwood Hero van Alison Prince. In het laatste is ook de rol van de grootvader interessant. In veel kinderboeken hebben jonge personages een bijzondere band met een ouder persoon. Hier voeren grootvader en kleindochter samen strijd tegen sociale ongelijkheid. Verder werk ik voort aan mijn recensie van The Oxford Handbook of Children’s Literature voor De Leeswelp. Een boeiend boek, maar geen handboek, en erg Amerikaans. Ik had er meer van verwacht.

vanessa5

Mijn nota’s bij Sherwood Hero. Ik schrijf nog vaak notities met pen. Alles wat in mij opkomt noteer ik, en sommige ideeën komen later in een artikel terecht. Deze pen kreeg ik vorige week van het Nederlands Letterenfonds, waar ik vier jaar als adviseur jeugdliteratuur heb gewerkt. Een geweldig geschenk, dat ik al de hele week gebruikt heb.

vanessa6

Een selfie nemen van jezelf als je aan het lezen bent, dat is echt niet gemakkelijk. 18.00 Ik trek naar huis en eet gezellig met mijn kinderen. Daarna spelen we nog wat met de beyblades (supersnelle tollen) en zet ik ze in bad. Mijn dochter zegt nog steeds bij alles wat ze doet, dat het voor het laatst is dat ze het als zevenjarige doet. Voor wie zich zorgen maakt over mijn huwelijk – mijn man heeft een late vergadering. Tijd met z’n vier is voor ons meestal voorbehouden voor het ontbijt en voor het weekend. De kinderen gaan naar bed en dan is het voorleestijd! Gelukkig staan er twee boeken op het programma die ik zelf ook leuk vind om uit voor te lezen, al laat mijn stem het vanavond flink afweten met die zere keel.

VANESSA7

Het nieuwe dierenboek van Marije Tolman voor mijn zoontje, en Camping Zeevos van Hilde Vandermeeren, dat mijn dochter en ik samen lezen voor de KJV. We lezen om de beurt een hoofdstuk.

21.00

De keuken en de badkamer opruimen, de was ophangen, de boekentassen uitrommelen en dan alles versieren en klaarzetten voor morgenvroeg. Want mocht u het nog niet weten, dan hebben we een jarige in huis. Ik heb voor vanavond een vergadering en babysit afgezegd, en dat is maar goed ook. Ik kikker me op met thee, honing en vitamine C, en kruip dan in bed met… twee kinderboeken. ’s Avonds lees ik boeken om te selecteren voor de krant en de Woutertje Pieterse Prijs. Om elf uur gaat het licht uit, want ik heb zo het gevoel dat er morgen iemand vroeg aan ons bed zal staan…. Slaapwel!

VANESSA8

Marita Vermeulen

In De dag van… brengt een kinderboekenmens/man/vrouw nauwgezet verslag uit van zijn of haar dag. Vandaag is het de beurt aan Marita Vermeulen, uitgeefster bij De Eenhoorn.

6.30 uur

neefjes

Bij een kopje koffie check ik mijn mails. Mijn kat houdt zich klaar om mijn tenen en benen aan te vallen. Mooie krassen. Gelukkig is het laarzentijd. Tot mijn verbijstering krijg ik een mail van mijn Dropbox dat hij zich verwaarloosd voelt. Je bent niet de enige, mompel ik, terwijl ik door 73 nieuwe mails scroll. Er is opvallend veel urgente belangstelling voor mijn bankgegevens. Men wil kredietkaarten die ik niet heb activeren of uit verre landen gigantische lottowinsten storten. Foto’s van mijn geweldige neefjes die vlijtig de werkblaadjes invullen die ik hen opstuur. En mooie nieuwe teksten van een aantal auteurs. De najaarsproductie is nog maar net rond, de voorjaarsproductie staat in de steigers, hoog tijd om de najaarsproductie te plannen.

8.30 uur

kasinglung_400

Afspraak met Kasing Lung die een tekst van Brigitte Minne illustreert. Zijn werk is charmant en toegankelijk. Ik ben blij, want het is verdraaid lastig om kwaliteitsvolle, toegankelijke boeken te maken voor jonge kleuters.

Tussendoor een bericht van collega Sarah (buitenlandse rechten) wanneer het volgende deel van ‘De kleine …’ verschijnt, een reeks over de kindertijd van grote kunstenaars. Ook voor de nieuwe reeks van Hilde Vandermeeren en Frank Daenen Het pleintje is er belangstelling.  Leuk, maar de vorige delen zijn nog maar net af. Mogen we daar nog even van nagenieten? Frank Daenen heeft ongetwijfeld nog kramp aan zijn vingers van het intensieve tekenwerk. En vormgever Dries Desseyn heeft aan deze projecten ook een stevige kluif gehad.

12.00 uur

jandekinder_400

Lunch met Jan De Kinder. We praten even na over het enthousiaste onthaal van zijn prentenboek Rood. Buitenlandse uitgevers stonden aan te schuiven om het boek te mogen vertalen, blijkbaar is pesten behalve een tijdloos ook een mondiaal probleem. Jan krijgt veel reacties, het boek raakt de lezers. Je bent nog niet klaar om het ene project los te laten of het volgende eist alle aandacht op. Jan toont mij illustraties en schetsen. Het ritme zit goed. Een verrassende pointe en een dubbele laag die werkt.

Ondertussen begin ik een beetje nerveus te worden. Straks is er de boekvoorstelling van De bevroren zee een prentenboek van Jan Simoen en Riske Lemmens. Jan overleed voor het boek af was. Gelukkig heb ik hem nog kunnen vertellen wie de illustraties zou doen en hij was opgetogen.

Tussendoor een telefoon van collega Nele (PR) dat de persexemplaren van het boek verzonden zijn, maar dat recensenten die het boek niet tijdig ontvangen een digitale versie kunnen opvragen.

15.00 uur

riskerieedward_400

In de Entrepot in Leuven vernemen we dat meer dan honderd mensen zich inschreven voor de persvoorstelling. Het wordt passen en meten om die allemaal in het repetitiezaaltje te krijgen, we moeten net niet op elkaar zitten, maar het geeft niet. Iedereen is blij met deze feestelijke aanleiding om aan Jan te denken. Rie Bogaert organiseerde alles en bereidde met een collega een zeedans door kinderen voor. Het volk stroomt binnen. Ik ben blij met de chaos die ontstaat, dat geeft dit emotionele moment de lichtheid die het nodig heeft. De kinderen hebben hoorbaar weinig belangstelling voor de speeches ‘wanneer krijgen we een koek?’ En dan volgt er een magisch moment. Edward leest het verhaal van Jan Simoen voor. En op slag is iedereen muisstil.

Een lange rij schuift aan bij de boekenstand en Riske Lemmens signeert vele tientallen boeken.

19.30 uur
Diner met Edward van de Vendel. We hebben het over de kracht en rijkdom van kinderboeken. Over de plezierige samenwerking met illustratoren als Alain Verster, Mattias De Leeuw en Merel Eyckerman. We klinken op het geluk: we mogen alle dagen doen wat we zo graag doen: kinderboeken maken.

Marita Vermeulen

Frank Daenen

In De dag van… brengt een kinderboekenmens/man/vrouw nauwgezet verslag uit van zijn of haar dag. Vandaag is het de beurt aan Frank Daenen, illustrator van onder meer Het uur bij Tuur (De Eenhoorn, 2012).

7.00 u – Siska Schoeters wekt ons met de hipste hits. Als het een beetje meezit tenminste, want meestal werden we rond dit tijdstip reeds gewekt door onze kleinste rakker zijn dagelijkse mama- of papa serenade. De grootste rakker volgt dan meestal snel waarna mama en papa de ochtendspurt inzetten: kleedjes aantrekken, ontbijt maken, tanden poetsen en naar school.

frank schoenen
9.00 u – Rust in huis. Mijn vingers kriebelen, hoog tijd om aan mijn tekentafel te gaan zitten. De werkdag begint met een kopje koffie en een snelle blik op de muur waar een prentenboek wacht op inkleuring.

frank muur
Momenteel leg ik de laatste hand aan een project voor ‘De Eenhoorn’, het nieuwe prentenboek zal zich afspelen op en rond dit gezellige pleintje:

frank plein
Al mijn prenten worden tegenwoordig digitaal ingekleurd: heel handig en geweldig plezant. Maar toch kan ik potlood en penseel niet missen, zij vormen nog steeds de basis voor mijn tekeningen.

frank potlood
Digitaal kleuren heeft vele voordelen: je hoeft geen mislukte prenten meer in de papiermand te kukelen. Koffievlekken, enthousiaste kinderen en hongerige huisdieren vormen geen gevaar meer voor je werk. Je kan eindeloos experimenteren én je kan steeds terugkeren naar vorige versies van je tekening.

frank vorige versies

12.30 u – Tijd om iets te eten, de krant te lezen en onze snuffelende vriend even te bezoeken in de tuin. Hij heeft de zon gemist, net als iedereen.

frank konijn
13.30 u – Terug achter het scherm. Waar was ik gebleven… o ja…
Achter het scherm illustreren is niet alleen handig, het maakt het leven van de creatieve thuiswerker zelfs een stuk minder eenzaam:
Je krijgt het fijne gezelschap van radiopresentatoren en hun boeiende gesprekspartners.

frank radio
Televisiepresentatoren doen hun meeste recente talkshow speciaal voor jou nog eens over en muziek luisteren doe je ook niet meer alleen. Al je (facebook)vrienden luisteren mee naar de liedjes die het in je hoofd laten stormen (liedje 1 en 2), liedjes die rust brengen (liedje 3 en 4) en liedjes die je, digitale, potlood laten dansen over het scherm. (liedje 5 en 6)

http://open.spotify.com/user/116691709/playlist/4IaxAgjrRVBcEViYHOFh65

En dan is zo’n tekening in een wip gepiept.

frank klaar

18.00 u – Of zo lijkt het dan toch, want net als je aan de volgende illustratie wil beginnen springt het plezierigste gezelschap van de dag binnen en besef ik dat het tijd is om af te sluiten (dat plezierige gezelschap wilde niet op de foto, de fotokalender wilde wel).

frank foto

21.00 u – De avond brengt me mails en facturen, tweets en updates, nog meer digitaal gezelschap en tekeningen die vragen om verbeterd te worden. Totdat het liefste gezelschap van de dag me komt roepen (zij wilde ook liever niet op de foto).

frank sluiten

23.00 u – Dan is het tijd om afscheid te nemen van mijn numerieke vriend en onder de wol te kruipen met een spannend boek.

frank boek