never can say goodbye

 

-•-
Mijn prikkaart lacht 30 gaatjes, er blijft nog maar één vakje over. Morgen word ik uit de Blogvilla gezet. ‘t Is te zeggen, uit het blogtuinhuisje waar ik sinds vorige week verblijf, nu de mannen de villa renoveren voor de volgende blogger. Wie dat wordt weet ik niet. Ik wens hem/haar een even fijn verblijf toe. En waarom niet, ik kom nog wel eens langs op de koffie-met-melk-en-suiker-en-taart. 

Misschien slaap ik deze nacht in de tuin van Villa Kakelbont, diep onder het zeil van de meubels die morgen weer het huis in mogen. Dan kan ik vertrekken zodra de zon opkomt, beheerst en geruisloos, een donker silhouet op weg naar nieuwe avonturen. Het grind knabbelend onder mijn zolen, een deuntje rond m’n lippen…

(open in een nieuw venster deze instrumentale break)

Ach, ach, onzichtbare lezer, toe droogt uw tranen en leze voort, want dit afscheid betekent niet het einde van onze blog-relatie! Mannen maken plannen, zo ook deze knaap. Nu de Briek-club in een blogmaandje tijd al meer dan 20 vrienden telt, lijkt het me interessant om ook na oktober de resultaten van onze zoektocht verder met jullie te delen.
Surf af en toe eens naar http://vriendenvanbriek.blogspot.com/ en blijf op de hoogte van de meest recente ontwikkelingen in het dossier Vierstraete. Word ‘Vriend van Briek’, ontvang de nieuwsbrieven, reageer waar gewenst en vul aan waar nodig. Voorlopig enkel beeld, hopelijk snel ook geluid.

Het blogbeeld van vandaag kreeg ik van mijn ouders, die het via veel via’s kregen van ‘een vriendin van de vrouw van een collega’. Briek is dood. Lang leve Briek!

-•-

naar het schijnt (2)

 

  

-•-
De mannen hebben alle losse stukken uit de villa gehaald en komen er mee de tuin in gewaggeld. Rechts ligt alles wat later terug het huis in gaat, verstopt voor de regen onder een dik doorschijnend zeildoek. Links, haastig op een hoopje, druppend in de dauw en ontdaan van waarde en sentiment, alles wat dit weekend naar het containerpark wordt gevoerd.

Om 12u stipt heisen de mannen zich in hun vier-sterren-camion en verorberen er hun voorverpakte lunches. Ik sluip het tuinhuis uit, ren over het natte gras en verberg me achter de linkse hoop. Als een virtuoze pianist tokkel ik mijn handschoenvingers razendsnel over de prullen, vis en grijp tussen boeken, schilderijtjes, kapot speelgoed, wakke kartonnen dozen en oud metaal. Vergane glorie. Verpulverd door de regen, verbleekt door de zon of door roest verteerd.

Terug in mijn tuinhuis overschouw ik de buit. De oudjes kijken me dankbaar aan, gered van een oneerbare dood. Ik prop ze in mijn rugzak (die nu een bizarre veelhoekige vorm krijgt) en sleep met mijn voet de klagende tuindeur achter me dicht. Slotje door het haakje en sleutel in het koude water van de fontein, veilig onder de platte witte steen.

De mannen draaien hun raampjes open. “Zeg, wanneer komt de nieuwe?”
“Donderdag pas, ik ben er nog tot eind deze maand.”
“Nog vijf dagen Rudy, dit weekend het dak en de zolder en dan werken we vanaf maandag naar beneden toe. Denk je dat…”
De raampjes glijden dicht. Even later springen de mannen uit de auto en stappen heftig gesticulerend terug de villa binnen.
Ik laat me duwen door de wind, slenter het pad af en spring net op tijd de bus in.

-•-
blogfoto: Hoera, hoera! ‘Negen Schijfjes Banaan op zoek naar een plekje om te slapen’ wordt herdrukt! Terug verkrijgbaar in de boekhandel vanaf maart ’08.
-•-

vrienden van briek – eerste nieuwsbrief

-•-
Goed nieuws voor ‘de vrienden van Briek’. Annick en ik krijgen de toelating om onze zoektocht naar Alberiek – Briek – Vierstraete voort te zetten!

Wat vooraf ging:
Vrijdag vonden we in het archief van de VRT krantenartikels, afbeeldingen en enkele geluidsfragmenten van en over het gewezen kindsterretje. Briek was een fysiek gehandicapt kind dat zich op 14jarige leeftijd samen met zijn begeleider ‘Crombeen’ kwam aanbieden bij de toenmalige brt.
Zoals ik maandag schreef zong hij begin jaren ’60 mee in het koortje van een populair kinderprogramma. Zijn verschijning was echter zo bijzonder dat hij in geen tijd een eigen rubriek (‘Briek en Brak’) kreeg in de show. Daarna volgden een tekenfilmreeks (‘Briek’) met bijhorende merchandising en een knutselprogramma (‘Brieks avond-uurtje’).

Een kleine twee jaar na zijn eerste televisie-optreden verdween Briek spoorloos en voorgoed. Ouders, kennissen, tv-bazen en manager Crombeen bekampten elkaar jarenlang met complottheoriën. De politie startte een onderzoek dat deels via de media werd gevoerd. Het publiek zag, leefde mee en vergat. Een nieuw talent nam de vrijgekomen plaats in. Briek was niet meer.

Anno 2007 is het mysterie nog steeds niet opgelost, het politieverslag telt nog evenveel vraagtekens als toen. Indien Briek nu nog leeft is hij 58 jaar oud. Annick en ik hebben gisteren tijdens een café-vergadering besloten om actief op zoek te gaan naar de restanten van Brieks glorietijd. We willen via het betere bel- en speurwerk meer te weten komen over z’n leven: voor, tijdens en na zijn televisiecarrière.

Bij deze -tromgeroffel, officieel moment, schenk even een geut fristie in en hef met ons het glas- verklaren wij de zoektocht voor geopend. Indien iemand van jullie, onzichtbare lezers, tips of aanwijzingen heeft die het dossier Vierstraete de juiste richting uit kunnen duwen, stuur me dan alstublieft een mailtje. Onderzoek speelgoeddozen en spit de zolder van je (schoon/groot)ouders uit. Zoek op rommelmarkten het kleine vrolijke mannetje met de sticker ‘gezien op teevee’. Word vriend van Briek en help ons dit mysterie te ontsluieren.
-•-