Hilde Vandermeeren

Hilde Vandermeeren, van wie onlangs o.a. Het geheim van Cornwall Castle (deel 2 in de detective-serie Nachtraven) verscheen bij Davidsfonds/Infodok, laat ons meekijken naar haar favoriete spullen in haar werkkamer.

*

hilde1

Schrijven is een eenzaam beroep. Zij houdt mij gezelschap.

 

hilde2

Zij ook.

 

hilde3

Aan de muur hangen drie schetsen van Tim Polfliet voor Krullen, een van mijn eerste boeken.

Santiago de Compostela

Voor het werk 6 dagen naar Santiago de Compostela: er zijn lastiger taken in mijn takenpakket.
Als secretaris en ‘liaison officer’ (dat klinkt helaas spannender dan het is) van IBBY-Vlaanderen stapte ik begin september op het vliegtuig om de tweejaarlijkse internationale IBBY-conferentie bij te wonen. Thema van 2010: The Strength of Minorities.

a forza das minorías

 

Een 600-tal mensen van 70 verschillende nationaliteiten verzamelde zich in de pelgrimsstad om aan het uitgebreide programma deel te nemen. Het waren propvolle dagen met plenaire lezingen, seminars en workshops in het Spaans en in het Engels, en ’s avonds meestal nog een ‘social event’ als toetje, zoals de uitreiking van de Hans Christian Andersen Award aan David Almond en Jutta Bauer, in aanwezigheid van Vlaams jurylid Annemie Leysen.

Almond en Bauer, en de Nami Island sponsors. (Foto: Doris Breitmoser)

 

Niet alle lezingen waren even makkelijk verstaanbaar – denk aan heel vreemde accenten, of een tolk die in je oor zit te kwetteren terwijl er nog veel luider een Spaanstalige spreker door de aula schalt – of even interessant – denk aan een godzijdank korte lezing met als titel ‘Een case study van Japanse prentenboeken die geliefd zijn bij vele lezers’, waarbij de powerpoint alleen maar onbegrijpelijke statistieken toonde. Maar dat neemt niet weg dat er ook vele magische momenten, eye openers en aanzetten tot reflectie waren.

Dat de Indische uitgeefster Gita Wolf de hele zaal inpakte met haar verhaal over de boeken die zij in samenwerking met Indische tribal artists, vindt binnenkort zijn weerslag op dit blog in de rubriek Gespot.
We waren zwaar onder de indruk van de Miracle Libraries in Zuid-Korea, een doordacht concept van kinder- en jeugdbibliotheken, dat een doorgedreven esthetiek koppelde aan een minstens even belangrijke gebruiksvriendelijkheid.
En er werd beslist stof tot nadenken gegeven.  Zo is het bij ons op Stichting Lezen gelukkig al heel gewoon dat er niet alleen witte maar ook donkere kindjes op affiches van Boekbaby’s of Voorlezen prijken, maar tijdens een lezing over inclusiviteit realiseerde ik me dat het niet heel moeilijk is om af en toe ook eens een jongetje met een hoorapparaat te tonen, of een meisje in een rolstoel, en dat zo’n kleine ingreep zo veel kan betekenen om mensen erbij te laten horen.

Ik noteerde ook enkele kwesties die we binnen IBBY-Vlaanderen moeten opnemen. Hoe maken we de Honour List bekender in ons landje, bijvoorbeeld? Voor deze tweejaarlijkse publicatie nomineren alle IBBY-landen titels waarop ze bijzonder trots zijn, een boek van een auteur, een vertaler en een illustrator (die laatste doen wij afwisselend met IBBY-Belgique francophone). Wij nomineerden voor 2010 Els Beerten (voor Allemaal willen we de hemel) en Reina Ollivier (voor haar vertaling van De dag dat ik een hond wilde zijn), maar wie weet dat hier in godsnaam? En we ontdekten zelf pas in Santiago dat Me voy a casar con Tania door IBBY-Colombia werd genomineerd als beste vertaling – een boek dat wij beter kennen als Trouwen met Tanja van Bart van Nuffelen en Klaas Verplancke.

Trouwen met Tanja

 

Verder bewonderden we de met gouddraad bestikte sari’s en indrukwekkende kimono’s met hoge houten klompen (en keken we stiekem ook een beetje naar de contrasterende “very sensible shoes” van fatsoenlijke Amerikaanse dames op leeftijd). Er werd gebabbeld met oude en nieuwe bekenden. Onze collega’s van IBBY-Nederland waren er niet (de crisis doet zich overal voelen), maar om dat goed te maken waren er vele Friezen. We maakten kennis met Duitse, Franse, Amerikaanse, Canadese, Australische, Sloveense, Iraanse en Japanse collega’s. Er was gelukkig ook tijd genoeg om bij te praten met Chantal van IBBY-Belgique francophone – daarvoor moeten Belgen naar het buitenland!
En het allerbeste nieuws? Dat kwam helemaal op het einde.

 

(Eva Devos)

Groeten uit Antwerpen

Afgelopen zaterdag vond de jaarlijkse startdag van de Kinder- en Jeugdjury Vlaanderen (KJV) plaats. Een 70-tal begeleiders van leesgroepen zakten af naar Antwerpen om het nieuwe leesjaar met goede moed en vooral heel veel goesting in te zetten.

Op het programma stonden:

1. Een warm welkom
Majo de Saedeleer zette de toon en stelde dat een boek lezen je – hoera! – 9%  gelukkiger maakt. Ze leende woorden van dichteres Maya Angelou, waarvan vooral één regel bleef hangen:  ‘Ik heb geleerd dat de mensen vergeten wat je gezegd hebt, / dat de mensen vergeten wat je gedaan hebt, / maar dat ze nooit vergeten wat voor gevoel je ze gaf.’ En dat het met boeken en met het begeleiden van KJV-leesgroepen net zo gaat.

2. Het leesleven van Wouter Deprez, komiek en cabaretier
Dat Wouter Deprez een lezer is, wisten we van passages op tv en het Uitgelezen-programma in de Gentse Vooruit. Voor ons diepte hij de bij benadering veertig manieren waarop hij leest uit. Hij had het over het slimste jongetje uit de klas in hem, over de ontdekking dat lezen ook plezierig kan zijn, over de voor- en nadelen van lezen voor het slapengaan, over gedichten waar je soms een paar jaar te jong voor bent. Van Wouter Deprez horen praten over lezen, word je minstens 25% gelukkiger.

3. Een kijk in de keuken van een kinderboekenuitgever
Sofie van Sande is uitgever kinder- en jeugdboeken bij Lannoo. Zij vertelde hoe dat gaat: een (kinder)boek uitgeven. Wij werden weer een paar procent blijer van haar bevlogenheid, van de manier waarop ze bewust is van het ‘product’ dat verkocht moet worden, van haar streven naar eigenzinnige en kwalitatieve boeken. En zo’n sappige detail hier en daar maakt het allemaal nog wat spannender.

4. Verschillende praatcafés
Daarna was het hoog tijd voor de aanwezige begeleiders om zelf het woord te nemen. Verdeeld over zes praatcafés hadden zij het over groepen begeleiden, over de KJV op school en over hoe je een KJV-werking zonder leesgroepen aanpakt. Verhalen vertellen, foto’s uitwisselen, ideeën opdoen… Dat alles ging haast ongemerkt over in de lunch.

5. Een lunch en babbels
Niet alleen boeken lezen maakt gelukkig. Kinderen boeken zien lezen en met hen praten over boeken, maakt nog eens een paar procent gelukkiger. Dat alles kunnen delen met bevlogen en enthousiaste volwassenen, maakt heel erg gelukkig. Daar zijn geen cijfers meer voor nodig.

enkele deelnemers

(An Stessens)

Pellicule XIII

In de rubriek Pellicule plukken we filmpjes over lezen en boeken van het net. Hieronder zie je één van de vele filmpjes die Stichting Lezen in 2006 realiseerde in opdracht van het Provinciaal Bibliotheekcentrum van de provincie Antwerpen. Oorspronkelijk vormden ze een onderdeel van een interactieve kiosk-toepassing. Nu worden ze getoond op het YouTube-kanaal van het Bibliotheekcentrum.
In de fimpjes vertellen bekende jeugdauteurs en -illustratoren over hun werk. Waar halen ze hun inspiratie voor hun boeken vandaan? Waar gaat hun werk over? Hoe gaan ze aan de slag met een tekening enz.
Hieronder is Erika Cotteleer aan het woord:

Citatenquiz XVI

Geen medailles, geen geldprijzen, geen lauwerkransen – met deze quiz doe je mee voor de eer. En voor de leestips die je in één moeite door krijgt. Want wie de gezochte boeken nog niet las, moet dat zeker doen. De opzet is simpel: uit welk jeugdboek komen onderstaand citaat en coverfragment? Na één week zetten we het juiste antwoord in de comments.

*

We liepen met het hele gezin naar de kerk, onze zondagse schoenen in papieren zakken. We glibberden op onze zomerschoenen, die kletsnat werden van de half-ontdooide modder. Toen we voor de Putse Poort van schoenen wisselden, reed een auto stapvoets langs. Ik zag een man die een knots van een sigaar rookte. Naast hem zat een vrouw in een bontjas stijfjes rechtop. Pie, Eet, Sjeer en Krit floten zachtjes. De Pap stak zijn hand op. Vanuit de auto werd er geknikt.
‘Wie was dat?’ vroeg Muulke, toen de auto voorbij was.
‘De sigarenkeizer,’ zei Sjeer.
‘Volgend jaar zitten wij in zo’n auto,’ zei de Pap.
‘Een fiets zou al mooi zijn,’ zei oma Mei vinnig.

detail16