Vragen aan Peter (2)

Vraag: wat maakt je droevig?

Antwoord: Ik zag onlangs een reportage op Terzake, oorspronkelijk van Al Jazeera, over Madrassa scholen in Afghanistan. Meisjes zitten tot elf uur per dag te knikkebollen voor de Koran. Hun hoofden worden langzaam omgebouwd tot gevangenissen waarin ze opgesloten blijven zitten voor de rest van hun leven. Ik vind de schaamteloosheid waarmee volwassenen kinderen indoctrineren gruwelijk om zien.

(Bekijk de reportage hier: Meisjes van de Taliban)

Ik denk, schaf de indoctrinatie van kinderen af en op één generatie spoelen de meeste religies weg als zandkastelen op het strand. Ik las onlangs dat er gemiddeld nog altijd een zevental religies per dag opgericht worden. De meeste verdwijnen even snel als ze gekomen zijn, maar degene die overleven doen dat voornamelijk omdat ze veel energie steken in het indoctrineren van kinderen. (En in het straffen van afvalligen.)

Vreemd ook hoe religies altijd meisjes discrimineren. Zouden religies dan toch voor een stuk om macht draaien?

Vraag: Oké, die reportage maakte ons behoorlijk droevig. Vertel ons nu snel iets wat jou blij maakt, en hopelijk ons ook.

Antwoord: Wel, als contrast, dit. Kijk hoe trots de vader is op zijn dochter. En kijk tot wat een meisje in staat is, zoveel meer dan wat knikkebollen, als je haar maar de vrijheid gunt.

 

Vragen aan Peter

Hallo Peter Van Olmen
Ik heb je beide boeken laatst gelezen in twee weken. Ik kon niet meer stoppen. Ik moest huilen toen ik ze uit had. Hoe schrijf je een perfect boek (zoals jij) zodat je niet kan stoppen met lezen? En wanneer komt het derde deel?
Groetjes Vera

Dag Vera,
Sorry dat ik je aan het huilen bracht. Dat was niet mijn bedoeling. Echt niet, sorry…
Hoe je een perfect boek schrijft weet ik niet. Ik probeer, werk hard, en dan krijg ik De kleine Odessa.
Wanneer het derde deel verschijnt weet ik ook niet, maar ik probeer en werk hard. (Ik kan je wel al de titel verklappen, De kleine Odessa en de val van Scribopolis. Sst, niet verklappen, hé!)

Hallo Peter,
Je boeken zijn verbluffend goed. Vooral het tweede deel. Wanneer gaat het derde deel er zijn?
Ps. Ik heb je boeken al mega veel keer gelezen!!! Veel schrijfplezier.
Thomas

Dag Thomas,
bedankt voor het schrijfplezier. Dat komt van pas.

Beste Peter Van Olmen,
Ik heb uw boeken gelezen en ze zijn echt fantastisch! Ik hoop dat deel drie ook zo leuk wordt. Al denk ik van wel, want u schrijft echt heel goed. Zo goed zelfs dat u ook bij de Raad der Onsterfelijken moet! Als ik een verhaal schrijf, komen er geen namen in me op. Hoe kwam u op Odessa?
Groetjes van Tessa

Dag Tessa,
Ik zou ook wel in de Raad der Onsterfelijken willen. Maar Kafka is tegen. Kafka is jaloers dat ik over Odessa mag schrijven en hij niet. Daar plaag ik hem mee. Dan kijkt hij sip.
Toen ik lang geleden aan Odessa begon, wilde ik een kleine versie van de Odysseus schrijven, met een meisje als heldin. Dat is niet helemaal gelukt, maar de naam Odessa is gebleven.

Dear Peter,
I loved your books so much. They are amazing. I’ve read loads of books but this was my favorite. I read the books in Dutch, but wish I could read them in English. Could you please have them translated to English? Loads of thanks for writing the books and reading this mail.
Adam

Dear Adam,
You’re welcome. And good news! Odessa has already been translated into English, by the wonderful Antoinette Fawcett. We are looking for a publisher/agent at the moment. Please let me know if you know/are one.

Dit boek is FANTASTISCH! Ik ben trots dat wij zo’n goeie schrijver in België hebben. Door dit boek heb ik de boeken van Emily en Charlotte Brontë gelezen. Ook prachtig!
Amber

Dag Amber,
Dank je voor je complimentje. (Bloos). Ja, de boeken van Emily en Charlotte zijn prachtig. Ik hou van de zusjes B. Soms drinken we samen thee.

Dag Peter,
Ik hoop dat er een derde en een vierde boek komt want ik hou van deze boeken. Pagina 171 tot en met 173 vind ik super grappig. Dit zijn echt mijn lievelingsboeken. Ik vind dat Peter ook in de Raad der Onsterfelijken moet! Vraagje: wie zijn Kobe, Lotte, Mona en Clara?
Hannelore

Dag Hannelore,
Wat fijn dat je pagina 171 tot en met 173 grappig vond.
Kobe, Lotte en Mona zijn mijn kinderen. Soms zijn ze braaf. Maar meestal stout. Dan moet ik ze kriebelen. Vooral Mona. Clara is mijn moeder. Die is altijd stout.

Beste Peter Van Olmen,
Met mijn 48 jaar ben ik wellicht wat ouder dan de meeste lezers hier, maar ook ik werd vanaf de eerste zin gegrepen door het verhaal, en dat heeft me niet meer gelost, tot ik twee weken later op pagina 461 een dikke traan van ontroering mocht wegpinken.
Een formidabele pluim voor schrijver Peter!
Pool

Dag Pool,
Niemand is te oud voor De kleine Odessa.

Dag schrijver,
De kleine Odessa is het laatste boek dat ik voorlas aan mijn dochter. We hebben er allebei ontzettend van genoten. Ondertussen is mijn dochter twaalf en wil ze niet meer voorgelezen worden. Dus heb ik je tweede boek maar voor mezelf gekocht.
Annemie

Dag Annemie,
Wat een verstandige beslissing.

Dag Peter,
Dit boek is ZO cool. Ik vind het ECHT FANTASTISCH. Deels omdat personages tot leven wekken één van mijn dromen is. Waar kan je Muzenpoeder kopen?
Jana

Dag Jana,
In Scribopolis. Probeer de Willy-Wonkastraat, daar zijn winkeltjes.

Beste mijnheer Van Olmen,
Kan je met muzenpoeder dingen uit elke tekst halen (dus ook als je gewoon wat zinnen op een kladblaadje schrijft)? Want dan zou je bij een tekort aan muzenpoeder toch gewoon een tekst kunnen schrijven waarin je schrijft over zakken vol met geweldig muzenpoeder? Of heb je dan even veel nodig als dat er uit het boek komt?
Groetjes Josephine

Dag Josephine,
Dat is een slim idee, maar helaas kan je enkel dingen uit goed geschreven boeken halen met Muzenpoeder. Dus zomaar iets neerkrabbelen op een velletje papier en het dan onmiddellijk tot leven brengen kan niet… Jammer hé ;) Maar ik zal het voor de zekerheid eens proberen als ik nog eens naar Scribopolis ga.

Dag Peter Van Olmen,
Mijn zus zat in de KJV. Ze vertelde me hoe fantastisch De kleine Odessa was. Dus ging ik het ook lezen. Ik dacht dat ik nooit meer zo’n leuk boek zou lezen. Maar toen kwam Het geheim van Lode A. uit. Toen ik het zag sprong ik op en neer als een wild konijn en riep: ‘Hebbe! Hebbe!’ Tot mijn mama het kocht. Het was natuurlijk óók fantastisch. Nu wacht ik op je derde boek.
Anouk
Ps. het proces is inderdaad vreselijk!

Dag Anouk,
Ja, het proces is vreselijk.
Helaas kan ik je niet verklappen wanneer het derde deel uitkomt. Het wordt nog fantastischer dan de vorige twee en als ik je nu al verklap wanneer het uitkomt, begin je weer op en neer te springen als een wild konijn, en dan krijg ik problemen met je moeder.

Hallo Peter,
Echt gewoon zo’n boek wat je wel 100 keer wil lezen. Zo leuk! Ik ben zelfs begonnen met mijn moeder, vader, broertje, opa en oma over te halen het te lezen. Ik heb trouwens al een heel plan bedacht: het gaat net zoals met Harry Potter. Iedereen kent het boek. Daarna wordt het verfilmd. Dan wordt het bekend in alle uithoeken van de wereld! En daarna is Peter vast klaar met het derde deel en dat wordt ook verfilmd, enz. enz.

Dag Jitske,
Wat een leuk plan!

Hi, Greetings from Germany.
I love your first Odessa book. Sadly, I wasn’t able to find any information about a german release for the second Odessa book. Can you help me?
=^.^= Nadine

Dear Nadine,
I am so sorry. The Germans didn’t want to publish the second Odessa. (They’re stupid.)

Heej Peter :) Sorry, meneer Peter Van Olmen :)
Ik heb het eerste en tweede deel van De Kleine Odessa gelezen… Toen ik Het geheim van Lode A. uitgelezen had, begon ik te flippen. Ik zocht het internet af of er een derde deel was, en dat is er niet :( Ik heb ook een hele grote fantasie en ik stel mezelf voor als Odessa xdd :) Vraagje, worden de boeken ooit verfilmd? Informeer me dan héhé, grapje :)
Ik heb zoveel ideeën wat Odessa zou doen, maar ik weet niet of ik ze allemaal op deze mail krijg :) Maar je zal mijn ideeën zeker niet nodig hebben, aangezien je zelf meer fantasie hebt dan een klein kind ;)
En daarom ben jij mijn lievelingsschrijver! ;)
Groetjes Jessica xx

Dag Jessica,
Ja, ik heb veel fantasie. Soms is dat een probleem. Ik wou dat ik eens groot werd. Bedankt dat ik je lievelingsschrijver mag zijn!

Beste Peter Van Olmen,
Dus, wanneer is het boek uit, ik kan echt niet wachten!!!!
Ik zit hier de hele tijd al te wachten…
Jessica xx

Dag Jessica,
Ik doe mijn best. Echt. Maar het is weer een dik boek en zo veel werk. Misschien kan je ondertussen wat buiten spelen. Of help je mama bij de afwas.

Beste Peter Van Olmen,
Wel van mij mag het ook wat langer duren, dan heb ik meer leesplezier!
En ik zal altijd een fan blijven! :)
Dag!
-Jessica xxx-

Dag Jessica,
Daag!

Hallo,
Mijn naam is zenna. Ik ben 11 jaar.
Uw boek is fantastisch. Ik zat er helemaal in. Ik heb misschien wel een leuk idee:
je hebt nu al een boek van de kleine Odessa, maar misschien kunt u er ook een film van maken. Het is maar een idee hoor!

Dag Zenna,
Wat een leuk idee. Wie weet tovert iemand De kleine Odessa wel om tot een scenario, maar wacht…, wat is dat hieronder? Is dat een beatsheet? (Ssst, niet verklappen, hé!)

de kleine odessa beatsheet

Hoi,
WAAW!! Zo’n cool boek!!!
Ik hoop dat er een film van word gemaakt! In één weekend had ik al deel één uit. En dat is heel veel voor mij. Het is zo spannend dat je niet meer kan ophouden met lezen. Je ziet het als een film in je hoofd. Een film zou echt heel spannend zijn!
Als er een film komt, mag ik dan een rolletje erin? :-)
Kim (10 jaar)

Dag Kim,
Natuurlijk mag je dat. Maar wat als het een tekenfilm wordt? (Sst! Nee, sst!)

Kristien wil au sérieux genomen worden

Kristien Hemmerechts geeft een interview in de krant. Ze wil au sérieux genomen worden.

Ik doe mijn best.

‘Wat is au sérieux‘, vraagt mijn dochter van acht. Ze leunt over mijn schouder. ‘Moet dat niet serieus zijn?’
‘Dat is hetzelfde.’
‘Waarom zegt ze dan niet gewoon serieus?’
Au sérieux klinkt chiquer.’
‘Oh’, zegt mijn dochter. Ze haalt haar schouders op en loopt naar mijn andere dochter, die citroenpannenkoeken bakt.

Ik lees verder. Als Kristien serieus genomen wil worden, dan mag dat.

grumpycat

Maar het lukt me niet. Wat een kromme redeneringen. Halve waarheden. Opgeblazen feiten. Vooroordeeltje hier, non sequituurtje daar. En o, dit is nieuw, een reductio ad ISum. Een reductio ad ISum is een moderne versie van de reductio ad Hitlerum, waarbij Hitler vervangen is door IS. Het wordt moeilijk, Kristien.

Maar het is ochtend en de zon schijnt en ik geef niet op. Maar nu wordt er om dildo’s gevochten en duikt er een erectie op waar blijkbaar altijd iets mee moet gebeuren. Maar Kristien toch, denk ik, dat hoeft toch niet, erecties zijn toch gewoon fijn?

Ik frons mijn wenkbrauwen en lees verder. Maar haal dan opgelucht adem. Want nu wordt alles duidelijk. Kristien wil helemaal niet ernstig genomen worden door mij. Ze wil au sérieux genomen worden ‘niet in de kinderliteratuur, maar wél in de wereld van de serieuze literatuur.’
Opgelucht leg ik de krant neer. Ik ben geen au sérieuze schrijver. Ik ben een kinderboekenschrijver. Probleem van de baan.

Maar ik lees verder en mijn wenkbrauwen fronsen zich opnieuw. Nu eigent Kristien zich het recht toe te praten als een man. Ik ben een man. Wat nu? Om een of andere reden wil Kristien een gezaghebbende stem zijn in de wereld van de mannen. Niet in die van de vrouwen. Zou die wereld dan te minnetjes zijn, vraag ik me af? Misschien omdat het die is van de kinderliteratuur?

Maar als Kristien wil praten van man tot man, is dat tenminste één pleziertje dat ik haar kan gunnen.

‘Hé Kristinneke, niet flauw doen, hé. Dat jij niet ernstig genomen wordt, heeft niets te maken met het feit dat je een vrouw bent, maar met je kromme redeneringen. Blijf jij nog maar wat spelen in de zandbak van je au sérieuzeleuze literatuur. Aan kinderliteratuur ben je duidelijk nog niet toe.’

Ziezo. Iedereen weer blij.

Over Ada en George, over vaders en dochters, over gelukkig worden en over hoe alles samenhangt

Ik wilde nog een conversatie posten met Sven Gatz, maar mijn dochter zei, nee, dit lijkt nergens op. Wat heb je trouwens met die Sven? Wie is die kerel? Waarom post je niets over mij? Zoals toen ik moest overgeven in de auto. Weet je nog, dat vond je grappig.
Je kreeg de auto niet snel genoeg aan de kant, stak me een handdoek toe en ik kotste die helemaal onder. En toen zei ik: ‘Hmm, die oreo’s smaken nog altijd even zoet.’

Dus, op haar verzoek: een post over mijn dochter – en bij uitbreiding over alle vaders en dochters, en over hoe alles samenhangt en hoe een mens soms gelukkig wordt op onverwachtse wijze.

Mijn dochter heeft herexamen literatuurgeschiedenis. Ik help haar. We zoeken samen dingen op. Enfin, zij vraagt en ik zoek op. Maar we leren bij. Ik toch. En we zien films. Zoals Byron.

Wat een kerel die George.
Lord Byron was één van de grootste dichters aller tijden, zwom de Hellespont over, versloeg de Turken in Griekenland, sliep met alles wat zich op zijn weg bevond, man of vrouw, zijn zus, in openingen al dan niet voor dergelijke praktijken bestemd.

Byron leidde een leven dat zo vol was, dat hij aan de bron lag van een nieuw soort held, de Byronische held. Maar daar stopt het niet.
Byrons levenszuigende karakter was de inspiratie voor vampierboeken. En tijdens een beroemde, stormachtige nacht, aan het meer van Genève, daagde hij zijn goede vriend en collega-poëet Shelley en diens vrouw Mary uit spookverhalen te vertellen. Percy en Byron bedachten het ene verhaal na het andere. Maar Mary schudde elke avond beteuterd haar hoofd. Tot de bliksem insloeg en Mary een man tot leven zag komen. En ze schreef Het Monster van Frankenstein.
Eén ding is duidelijk, als ik groot ben, wil ik Byron worden.

4243,George Gordon Byron, 6th Baron Byron,by Richard Westall

Maar het mooiste moet nog komen. Byrons dochter was Ada Lovelace. Ada kende ik, maar ik had geen idee dat ze de Byrons dochter was.

Ada was een geniale vrouw. Ze schreef het eerste computeralgoritme, bedoeld om Bernouilli getallen te berekenen. Ze werkte samen met Charles Babbage, algemeen beschouwd als de vader van de computer.
Babbage was vol lof voor Ada. ‘Vergeet alle wereldse problemen, gooi alle charlatans buiten’, schreef hij, ‘Ada is de Tovenares van de Getallen.’

Er is een computertaal naar haar genoemd – Ada – en elk jaar viert de wetenschappelijke wereld de Ada Lovelace Day, een dag ter ere van verwezenlijkingen van vrouwen in wetenschap en technologie.

Ada Lovelace

Ada heeft haar vader nooit gekend. Ada’s moeder haatte Byron. Ze vond hem een waanzinnige en hield haar dochter weg van alles wat naar Byron rook. Ze voedde Ada op met wiskunde en statistiek. Maar Ada koesterde haar vader in haar hart en bleef haar hele leven in hem geïnteresseerd. Ze trachtte de poëtische exuberantie van haar vader en de statistische berekendheid van haar moeder in haar te verenigen. Ze ontwikkelde een visie, die ze poëtische wetenschap noemde.
Ooit zouden computers meer kunnen dan puur sommen uitrekenen, voorspelde ze. En ze beeldde zich in hoe mens en technologie ooit verenigd zouden kunnen worden.
Toen ze stierf, vroeg ze naast haar vader begraven te worden.

Ada_Lovelace_computer

Uit onderzoek blijkt dat de twee beste karaktereigenschappen om gelukkig te zijn dankbaarheid en leergierigheid zijn. En kijk, ik heb vandaag weer veel bijgeleerd, en ik ben er dankbaar voor.
Dus dank je, Ada Lovelace, en dank je, Lord Byron, voor het leven dat jullie hebben geleid.
En vooral dank je, m’n lieve dochter, omdat je tweede zit hebt. Het maakt me blij.

De zoete smaak van verontwaardiging

Een tandarts uit Minnesota schiet Cecil dood. Cecil is een leeuw uit Zimbabwe. Mensen houden van Cecil. Mensen houden niet van de tandarts.
Nu heb ik weinig voeling met stoere kerels die de wereld afreizen om grote beesten te doden. Neem dan foto’s, denk ik, of doe aan geocaching, dan kom je ook eens buiten. Een jammere zaak.

Maar dan begint de echte jacht. De jacht op de tandarts.

De internetmeute kraakt haar vingers. Toetsen tokkelen op en neer. Duimen schuiven over ipads. Tweets en facebookberichten vliegen op de tandarts af, gedrenkt in het dodelijkste gif, en raken hem vol in de borst.

Too bad the lion’s teeth weren’t being worked on in your office. His teeth and you with no gun. How would you feel about that big man? 

De tandarts, trots op zijn trofee, is met moeite thuis of hij is de meest gehate man op het internet.

I’d like to give Walter Palmer a 5 star reward for becoming the most hated man in the world overnight! Best $50k spent ever!

Actievoerders jagen op een pluchen leeuwtje voor zijn deur.

Jacht op de tandarts

Reviewers op Yelp proberen de tandarts te raken waar het pijn doet en kraken zijn tandartspraktijk af.

Dr. Palmer’s office was disgusting. I am pretty sure a giant rat came out of the exam room, or that could have just been Dr. Palmer, I couldn’t be certain.

He sexually harassed his receptionist and paid her off in the end. He is probably fondling you too after you’ve inhaled some of that nitrous.

Are you looking to remove your wisdom tooth, get skinned, or head cut off? Look no further! Dr. Palmer specializes in murder!

Op de deur van zijn praktijk hangt: ‘There is a deep cavity waiting for you.’
Op de poort van zijn huis schildert iemand: ‘Lion Killer.

De tandarts neemt veiligheidsagenten in dienst.
Op de Empire State Building schijnen ondertussen beelden van Cecil.

An image of Cecil the lion is projected onto the Empire State Building as part of an endangered species projection to raise awareness, in New York

Jimmy Kimmel, Louis Theroux, Arnold Schwarzenegger, iedereen boort de tandarts verder de grond in.

‘Thank god you don’t live in WA, someone would have gone after you by now. Sleep tight!’

De tandarts en zijn gezin duiken onder.

En ik denk terug aan de storm waarin Tim Hunt terechtkwam.

Tim Hunt, Nobelprijslaureaat geneeskunde, sprak in Seoul voor de vuist enkele vrouwelijke journalisten en wetenschappers toe. Waarom geen grapje, denkt hij, en een vleugje zelfspot?

It’s strange that such a chauvinist monster like me has been asked to speak to women scientists. Let me tell you about my trouble with girls. Three things happen when they are in the lab: you fall in love with them, they fall in love with you, and when you criticise them they cry. Perhaps we should make separate labs for boys and girls? Now, seriously, I’m impressed by the economic development of Korea. And women scientists played, without doubt an important role in it. Science needs women, and you should do science, despite all the obstacles, and despite monsters like me.

Merk de zelfspot. Merk hoe Hunt met ‘Now, seriously’ zijn grapje afbakent als grapje. Het publiek begrijpt hem en lacht.

Maar één journaliste denkt er anders over. Ze tweet een stuk van Hunts zinnen. Zonder context. En vooral, zonder het belangrijke ‘Now, seriously’.

De internetmeute, niet bekend om zijn bedachtzaamheid of zijn bekommerdheid voor het checken van feiten, veert op in verontwaardiging. Wie denkt die kerel dat hij is? Hoe durft die man zo neerkijken op vrouwen?

Hunt, lichtjes ontdaan, probeert zijn grapje uit te leggen. Maar het is te laat. De internetmeute ruikt bloed. Hunts woorden waaien weg in de storm.

Enkele vrouwelijke wetenschappers springen voor Hunt in de bres. ‘Een minzame man. Prima mentor. Nooit problemen mee gehad.’ Hunts inbox loopt over met steunbetuigingen van jonge vrouwelijk wetenschappers die hem bedanken voor de steun die ze aan hem hadden. Hunt legt uit hoe hij zeven jaar pleitte voor een crèche in het Instituut voor Wetenschap en Technologie in Okinawa, met succes.

Maar wat doet het er allemaal toe? De meute heeft beslist. Barbertje zal hangen. En als de meute beslist heeft – dat weet althans het University College London, waar Hunt werkt -, gebiedt de voorzichtigheid dat je aan de kant van de meute gaat staan.
‘Jij neemt ontslag’, krijgt Hunt de volgende dag te horen, ‘of we gooien je zelf buiten.’
De brave Hunt neemt ontslag.
‘Jazeker!’, roept de Europese Onderzoeksraad. ‘Voor ons hetzelfde!’
Hunt neemt ook ontslag uit de Europese Onderzoeksraad.

Ik verbaas me erover hoe snel mensen verontwaardigd geraken. Over hoeveel rechten ze dan denken te beschikken. Hoe ze soms meer schade toebrengen aan de mensen waarop ze verontwaardigd zijn, dan die mensen ooit aangericht hebben. Waarom checken die mensen hun feiten niet, vraag ik me af. Maar ik vergis me. De diepte van het gevoel staat los van de feiten die gepleegd zijn. Verontwaardiging voelt gewoon goed. Verontwaardiging is als suiker. Het smaakt naar meer.

En ik denk: hoeveel makkelijker hadden heksen in de middeleeuwen het niet.
Toen maakte zo’n heksje nog een kans. De meute was slecht georganiseerd. Roddels verspreidden zich moeizaam doorheen het wilgenbos. Nu is meute wereldwijd georganiseerd en heeft ze state-of-the-art-lynch-technologie aan de duim.
Nee, vandaag zou een heksje geen schijn van kans maken. Nog voor het arme vrouwtje, haar mandje vol paddenstoelen, haar veilige hutje bereikte, stond het in brand en greep de meute haar bij de haren, en naaide haar met een kat in een zak, en hopla, alles in de rivier.

Lynchen is nog nooit zo gemakkelijk geweest. Context. Recht op verdediging. Onschuldig tot het tegendeel bewezen is. Alle nuance die de mensheid  doorheen de eeuwen moeizaam opgebouwd heeft, spat uiteen in een tweet.

En ik herinner me Justine Sacco, die onfortuinlijke PR-vrouw, die vlak voor een lange vlucht van Londen naar Kaapstad een mopje tweet.

Going to Africe. Hope I don’t get AIDS. Just kidding. I’m white!

Wat een krankzinnig mopje toch, denkt Justine. Niemand kan dit letterlijk nemen. Wat verwoord ik met dit grapje toch mooi de onwetendheid van de blanke Amerikaan die in zijn veilige bubbel denkt te leven.

Maar wat Justine over het hoofd ziet is dit: Twitter doet niet aan ironie. Twitter doet niet aan context. Twitter doet aan verontwaardiging.

Terwijl Justine op het vliegtuig, zich van geen kwaad bewust, een dutje doet, vliegt ze haar ondergang tegemoet. Want op Twitter zwelt de storm.

All I want for Christmas is to see @JustineSacco’s face when her plane lands and she checks her inbox/voicemail

Oh man, @JustineSacco is going to have the most painful phone-turning-on moment ever when her plane lands

Een behulpzame twitteraar snelt naar de luchthaven om het moment vast te leggen waarop Justine haar leven uiteen ziet vallen op haar smartphone. Snel zet hij de foto’s op Twitter.

We are about to watch this @JustineSacco bitch get fired. In REAL time. Before she even KNOWS she’s getting fired.

article-2527330-1A3CEA5400000578-82_634x807

Justine weet niet wat haar overkomt. Ze sluit zich op. Weent tot ze geen tranen meer heeft. Haar familie wendt zich van haar af. Dit is niet waar wij voor staan, krijgt Justine te horen. Het personeel van het hotel waar ze incheckt dreigt te staken. Niemand wil haar veiligheid garanderen. Justine breekt haar vakantie af en vlucht het land uit.

Het bedrijf waar Justine werkt, IAC, zet haar aan de deur. Justine duikt onder. Ze trekt naar Ethiopië, waar ze vrijwilligerswerk doet, ver weg van Twitter.

Later vertelt ze een reporter van de NY Times over nog een verborgen kost die de meute haar heeft doen betalen. Ze is single, maar daten zit er niet langer in. Want iedereen zoekt iedereen op op Google. ‘Ook die kans heeft de meute mij afgepakt’, zegt Justine.

Maar Justine is moedig. Ze spreekt af met Sam Biddle, de man die haar twittergeseling in gang zette. Ze wil dat hij haar leert kennen als de mens die ze is, niet als het personage dat het internet van haar gemaakt heeft. Biddle is verrast. Hij vindt Justine charmant, intelligent, en helemaal niet de karikatuur die het internet van haar gemaakt heeft. En, o ironie, even later komt Biddle zelf door een ongelukkige tweet in een internetstorm terecht.

Vroeger had elk dorp zijn schandpaal, denk ik dan. Schandpalen dienden om mensen te breken, niet door zweepslagen, maar door publieke vernedering. Veroordeelden smeekten de baljuw, ‘alsjeblief, geef die zweepslagen, maar doe het ’s ochtends, voor het dorp wakker wordt.’

Schandpalen, pek en veren, het schandblok, de kaak, we hebben ze allemaal afgeschaft. Wegens te gruwelijk. Te mensonterend. Maar facebook, Twitter en Yelp brengen ze terug.

U kan uw in vitriool gedrenkte commentaar kwijt onderaan. Of op Twitter.