Bridging Worlds

Venetië Stad der Bruggen

Venetië, 8 april 2017

Gisteren namen we in Bologna de trein naar Venetië. Ik was vergeten hoe magisch Venetië is, een stad waar de tijd is blijven stil staan17858591_833414813464719_2031345227_o , een stad die je omver blaast, een stad waar je blijft kijken en kijken en kijken en schrijven.

Ah Italia.

Twintig jaar geleden verbleef ik een jaar in Firenze, een Socrates-Erasmus project. Waar ik Oosterse Talen en Culturen, Lingua e Litteratura Araba ed Ebraica aan de Università degli studi di Firenze studeerde.

Ik kwam er in september 1997 alleen aan met mijn radio-cassetterecorder, een rugzak en een grote koffer vol boeken. Ik herinner mij nog dat ik voor de Duomo bijna spontaan ging knielen voor zoveel schoonheid.

duomo-firenze

Reizen vormt je, verbreedt je blik, zet je in beweging, maakt je onvoorspelbaar waardoor je ongrijpbaar wordt.

Na Firenze had ik de smaak helemaal te pakken en wilde ik nog meer van de wereld zien.

Ik vroeg een beurs aan voor een verblijf in Israël in de zomervakantie van 1999; twee maanden Modern Hebreeuws leren en het land ontdekken.

Ik achtte de kans klein dat ik de beurs zou krijgen, maar mijn professor Hebreeuws moedigde mij aan het erop te wagen… met mijn resultaten ;-).

In januari kreeg ik het fantastische nieuws dat de beurs voor mij was. Ik maakte een vreugdedansje, lichtte onmiddellijk mijn prof in en vroeg een visum aan.

Ik kreeg een uitnodiging van de Israëlische ambassade. We maakten een afspraak en ik stelde mij voor aan de ambassadeur. Het gesprek verliep zeer goed, ze stelden mij vragen die ik vlot en spontaan beantwoordde waarna ik zorgeloos naar huis terug keerde.

Toen ik begin mei nog steeds geen tweede uitnodiging had ontvangen om mijn visum op te halen werd ik wat ongerust.

Ik contacteerde de ambassade. Telkens kreeg ik te horen dat mijn dossier in behandeling was.

Half juni, na de examens, zocht ik mijn professor Hebreeuws op. ‘Ze vertrouwen het zaakje niet’, vertelde hij me. Wat ging een half-Tunesische studente zoeken in Israël? Ik was sprakeloos: ‘Ik, een meisje uit de Westhoek, een spionne?’

En toch was dit de realiteit die ik tot op vandaag niet online gooide.

Een ander verhaal dat ik nog niet op de sociale media deelde was hoe ‘Buiten de Lijntjes’ vorm heeft gekregen.

Toen Bart en ik de vele beelden zagen van de volwassenen en kinderen in de jungle van Calais wilden we iets doen.

The-Jungle-Calais-

We waren boos en beseften dat we er uren over konden blijven praten of er ook effectief iets aan konden doen.

We vonden ruimte in ons hart en in ons huis om twee Syrische kinderen te adopteren. We informeerden bij de adoptiedienst, maar kregen al snel te horen dat je geen kinderen uit oorlogsgebieden kan adopteren. Begrijpelijk natuurlijk, aangezien de kans bestaat dat ze herenigd worden met hun familie.

We zochten verder. Hoe kunnen we veel kinderen helpen? Wat hebben kinderen nodig?

We beslisten om een zakwoordenkleurboekje te maken.

Zeer snel kregen we van VZW Curieus en van de illustratoren een positief antwoord op onze vraag of ze wilden meewerken aan ons project. Samen zochten we naar middelen. Van het Vlaams Fonds voor de Letteren kregen we een subsidie. Uitgeverij Vrijdag gaf ons boekje uit en meters en peters steunen ons project.

Samen bouwen we bruggen.

brug blog 2
En kijk, nog geen jaar later kreeg ik van Ibby Europe een uitnodiging (met dank aan Eva Devos van IBBY Belgium en deAuteurs) om ‘Buiten de Lijntjes’ in Bologna, op de conferentie Bridging worlds reaching out to the young refugees with books and stories, david pintor voor te stellen.

filmpje BDL

Op de conferentie kreeg ons project ontzettend veel warme reacties.

Ik ben hoopvol als ik zie hoeveel mensen over de hele wereld de werldzich inzetten voor een mooiere wereld.

Neem voor meer info zeker eens een kijkje op de website van IBBY https://www.ibby-europe.org/

Ik sluit deze blog graag af met een verhaaltje dat ik hoorde op de conferentie:

‘Once upon a time, there was a wise man who used to go to the ocean to do his writing. He had a habit of walking on the beach before he began his work.

One day, as he was walking along the shore, he looked down the beach and saw a human figure moving like a dancer. He smiled to himself at the thought of someone who would dance to the day, and so, he walked faster to catch up.

As he got closer, he noticed that the figure was that of a young man, and that what he was doing was not dancing at all. The young man was reaching down to the shore, picking up small objects, and throwing them into the ocean.

He came closer still and called out ‘Good morning! May I ask what it is that you are doing?’

The young man paused, looked up, and replied ‘Throwing starfish into the ocean.’

‘I must ask, then, why are you throwing starfish into the ocean?’ asked the somewhat startled wise man.

To this, the young man replied, ‘The sun is up and the tide is going out. If I don’t throw them in, they’ll die.’

Upon hearing this, the wise man commented, ‘But, young man, do you not realize that there are miles and miles of beach and there are starfish all along every mile? You can’t possibly make a difference!’

At this, the young man bent down, picked up yet another starfish, and threw it into the ocean. As it met the water, he said, ‘It made a difference for that one.’

starfish

from The Star Thrower by Loren Eiseley (1907-1977)

 

Ciao amici!

 

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>