Over de charmes van een Duitse illustratrice, een enveloppe en een postzegel.

12 dezember  Die Tollen Hefte Marokatalog alt

p

Badewanne__freie_Arbeit

Haar werk leerde ik kennen tijdens ‘mijn eerste Bologna’, in 1999. Haar gitzwarte lijnen vielen me direct op.  Ze zijn zeer uniek en dus herkenbaar. Steeds in dat zwarte potlood, vaak vergezeld van het mooie Futura-font. Het boekje ‘Karlchen’ kocht ik de laatste beursdag en ik was dolgelukkig. De precisie van de vormen, de inkleuring…volgens mij slijpt Rotraut Susanne Berner haar potloodje na elk lijntje dat ze trekt. Met die geslepen punten walst ze over elk blad en doet ze ontroeren. Lieflijk, op het eerste zicht, maar op het tweede en derde komt daar een heel gedurfde en experimentele vormentaal tevoorschijn.

Ik leerde haar kennen in Japan, in 2006, waar ik ooit gast was voor een tentoonstelling in The Flanders House, een colloquium en enkele workshops. Susanne was daar ook, samen met nog een bende auteurs en illustratoren uit Europa en haar lieve man Armin. Op een avond werden we uitgenodigd voor een diner. Susanne zette zich pal tegenover mij en ze zakte door haar stoel. Japanse stilte en spanning. De broze gezichten van de obers spraken boekdelen. Ze stond recht, nam haar zakboekje en gaf het aan mij. ‘Teken eens wat je zag, Tom’, vroeg ze. Ik tekende een dikke dame met haar benen omhoog, haar onderbroek duidelijk zichtbaar en de tafel vol smurrie. Ze bekeek mijn tekening en tekende er nog wat figuurtjes bij. Iets met overgeven herinner ik me nog vaag. De hele avond stuurden we tekeningetjes naar elkaar, onafgewerkte tekeningen waren het, die de ander dan weer moest aanvullen. Als twee kleine kinderen op een saai familiefeest amuseerden we ons gniffelend en met rode kaakjes met dat geteken.

Thuisgekomen deden we elk, ik vanuit Berchem en Susanne vanuit München gewoon verder, via de post. Heerlijk is het om, als je even je zinnen wil verzetten en die tekenstapel wil vergeten, erop los te tekenen. Het is een ander soort tekenen, je wil niet alleen de ander illustratief op een verkeerd been zetten, je wil verrassen, anarchistisch zijn, het over een andere boeg gooien (op àlle vlakken) en iets moois maken. Een vijftal tekeningen worden zo verschilllende keren over en weer gestuurd. Von Belgien nach Deutschland, van Duitsland naar België. Steeds proberen we van de enveloppe iets moois te maken, iets waar de postbode ook iets aan heeft. De postzegels worden erin verwerkt en de stempels maken het achteraf nog grafisch ook! De prenten zijn, vanwege hun ‘overvolheid’ onuitgeefbaar (totnutoe…). Maar ze geven ons energie, het schept een innige band, die we beklinken op elk moment we elkaar tegenkomen: Frankfurt, Bologna, Antwerpen, München. Susanne is bovenal een heerlijk warm mens. Alle liefde die ze in zicht heeft zet ze op papier. Een tom-maat van jewelste, benieuwd welke enveloppe er binnenkort er weer in de bus valt.

Dit tekenspel kan je met kinderen doen, uiteraard, maar zou het geen plannetje zijn om zoiets met een aantal fijne tekencollega’s te doen? Tekenen, blaadje doorgeven, tekenen, doorgeven…tot je een collectie prenten hebt die je langs alle kanten kan draaien en bekijken. We kunnen het ook wereldwijd aanpakken en er een  universeel spel van maken. Tekenen verbindt mensen, net als voetbal. Literaire organisaties, uitgeverijen, bibliotheken, illustratoren, iedereen klaar?

blauw aanzet

blauw2

blauw klaar

geel eerste aanzet

geel aanzet

geel klaar

http://www.tolle-hefte.de/

https://rsbuecher.blogspot.be/

2 thoughts on “Over de charmes van een Duitse illustratrice, een enveloppe en een postzegel.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>