Lezen koningen voor aan hun kinderen? (en doen ze dat goed?)

Het zou zomaar een titel kunnen zijn uit die blauwe informatieve reeks uit de jaren negentig met als titels Wat doet de juf op zondag? of Lusten koeien melk?  Maandag had ik de eer onze vorst te ontmoeten, dus dit was dé uitgelezen kans om het hem eindelijk een keer te vragen. Op 20 november weerklonk immers het startschot van De Voorleesweek  met als thema Hoera voor de voorleespapa’s. Dat inspireerde onze koning om voor die gelegenheid een school in Kampenhout te vereren met zijn bezoek.

Helaas zegt het protocol dat je Koning Filip zelf geen vragen mag stellen, dus moest ik het antwoord afleiden uit zijn gedrag én het gesprek dat we (de voorleespapa’s en ikzelf) met hem hadden. Die papa’s hadden alvast een inspirerende lezing achter de rug en traden gewapend met nieuwe inzichten onze vorst tegemoet. Voorafgaand aan onze ontmoeting ging onze koning wél zelf voorlezen in een 3de leerjaar. Daar was ik helaas zelf niet bij aanwezig (die lezing, weetjewel) maar gelukkig kon ik tijdens het avondnieuws enkele opnames bekijken die de talrijk opgekomen pers maakte van deze prestatie. Die beelden stemden me nog niet helemaal tevreden, een geïnterviewd meisje had het achteraf nochtans over een goede intonatie waar ik eerder het omgekeerde had waargenomen.

Maar het gesprek met de voorleespapa’s moest nog beginnen. Nadat we  allemaal       plichtsbewust waren rechtgesprongen bij de binnenkomst van onze vorst en hij            ons allen gemoedelijk  de hand schudde, kon het échte gesprek over voorlezen starten. Haast fluisterend stak hij – in nagenoeg perfect Nederlands – van wal. Maar als we   onze oren spitsten, vingen we toch meteen op dat hij voorlezen bijzonder belangrijk     vond én dat het nogal wat anders was dan al dat gedoe op tabets en computers…      want al die moderne media fnuikten toch maar meteen de fantasie van onze kinderen. Die zat! Zoals het hoort gaf hij maar al te graag het woord aan iedere        voorlees(o)pa(pa) en kreeg meteen lovende woorden te horen over het leesbeleid in    de school waar hij te gast was. Een aantal papa’s gaf ook aan dat het voorleesritueel     hen tot rust bracht ’s avonds. Bemoedigend knikte hij hen toe en terwijl hij minzaam     glimlachte poneerde hij nog een keer zijn boude stelling: voorlezen was bijzonder        belangrijk voor de taalontwikkeling van onze kinderen en dat was nogal wat anders        dan al die tablets.

koning2

Toen de man zich even later wat stijfjes uit zijn stoel hees zag ik in een flits de   koninklijke familie voor me: in een deftige kamer in een prachtig (maar wat     gedateerd) kasteel staan ze met zijn allen voor een reusachtige boekenkast – ietwat    stoffig maar o zo indrukwekkend – en allemaal zijn ze verdiept in een boek. Het lijkt      haast een sprookje, want koningen en prinsessen komen niet zo vaak meer voor in      het echte leven. En als ze uit hun rol stappen, dan moeten ze even op zoek naar de   draad met de werkelijkheid…

Het antwoord op de vraag is dus niet meteen duidelijk na vandaag. Maar iedereen       verdient het voordeel van de twijfel. En blijven oefenen. Of misschien dat  voorlezen toch maar gewoon aan Mathilde overlaten.

En de voorleesweek? Die kreeg een schitterende start en best veel persaandacht. Dus vanaf vandaag zijn we met zijn allen begonnen! Met voorlezen. Want zo hoort het!   Hoera dus voor de voorleespapa’s!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>