Terugdenken aan Harrie

Vandaag dacht ik aan Harrie. Harrie Leenders. U kent Harrie allicht niet. Hij was lid van een Facebook-groep die ik beheer. Niet zomaar een Facebook-groep. Een Facebook-groep waar mensen praten over boeken, tips uitwisselen en verhalen delen. En waar mensen verhalen delen, gebeuren er schone dingen.

Harrie was zo’n schoon verhaal. Wonend in Nederland en lid van een bijwijlen oervlaamse Facebook-groep. Nen Ollander. De mop schrijft zichzelf zou je denken.

Harrie deelde elke dag poëzie in de groep. Wat aarzelend en sporadisch begon, werd al gauw een gewoonte. Ik kom ‘s ochtends aan op kantoor, zet mijn computer op en bij mijn eerste kop dampende koffie van de dag, lees ik het gedicht dat Harrie gedeeld had. En met mij, lezen er tienduizend anderen mee. En we voelen ons allen belangrijk. Dat we mogen proeven van wat Harrie met zorg voor ons had uitgekozen, was een voorrecht.

Harrie had nog een vaste rubriek: ‘boeken die ik (misschien) nooit zal lezen’. Ik zocht zijn allereerste post in deze rubriek even op: Een paar dagen geleden plaatste ik een status waarin ik schreef, dat ik ook wel eens boeken kocht, terwijl ik wist dat ik ze waarschijnlijk nooit zou lezen. Ik koop nu eenmaal ook graag boeken omdat ik ze als ‘boek’ mooi vind.” Hij toonde ons zeldzame uitgaves van boeken van wel heel erg lang geleden en sprak zich lovend uit over prachtig geornamenteerde stempelbanden, rijke illustraties, bijzondere drukken en vergulde kopsnedes. En opnieuw voelen wij ons belangrijk. Die sappige Hollander met zijn poëzie gunt ons nu ook een blik in zijn hoogstpersoonlijke antiquariaat. Wisten wij veel hoe profetisch zijn woorden over de boeken die hij nooit zou lezen waren.

Harrie werd ziek. Tumoren in zijn hoofd.

Het zou niet goedkomen, dat vertelde hij er meteen bij.

Wat er toen gebeurde, vergeet ik nooit. Wanneer de tumoren ervoor zorgde dat kijken naar een computer scherm moeilijk werd, stuurden we en masse kaartjes. Honderden brieven en kaartjes uit Vlaanderen, naar die sappige Hollander met zijn poëzie.

En wanneer de tumoren ervoor zorgde dat hij zelf niet meer goed kon lezen, vond Harrie zich een voorleesmoeder. Dat leest u goed, een voorleesmoeder voor een man de 60 voorbij. Zij plaatste in Harries naam berichten over zijn (lees)leven. En wij bleven gretig lezen. Elk bericht, elk boek dat hij nooit zou lezen, elk gedicht, we klampten ons eraan vast. We proefden elke letter en elke zin, tot de laatste komma, het laatste punt.

Vandaag denk ik aan Harrie, een fijne, charmante Hollandse grijsaard met een geweldig gevoel voor humor die het leven van tienduizenden lezende Facebookers gekleurd heeft. Ook dat van mij. En dat is het grootste voorrecht van al.

Harrie Leenders overleed op 4 februari 2017.

harrie*

Deze post werd geschreven door Kathleen Cortens. Bij Iedereen Leest is zij coördinator van de Jeugdboekenmaand en Lezers tippen lezers, eco-coach en beheerder van de Facebook-groep Iedereen Leest – wat lees jij.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>