Alle verhalen die ik misliep

Ik moet toegeven, ik had nog nooit gehoord van de kinderboekenbeurs in Montreuil. Toen ze me meevroegen had ik echter geen twijfels. Een boekenbeurs? Altijd leuk. Een kinderboekenbeurs? Klinkt als mijn cup of tea. Vol enthousiasme verkondigde ik dan ook tegen mijn huisgenoten ‘Ik mag naar de kinderboekenbeurs voor mijn werk’. En stiekem in mijn achterhoofd voegde ik eraan toe, ha! mijn job is zoveel leuker dan de jouwe. Maar dat zeg ik heus niet luidop.

Dat initiële enthousiasme kreeg een kleine deuk door de realisatie dat alles daar waarschijnlijk in het Frans te doen was. Wat met mijn beperkte kennis van die taal voor enkele problemen kon zorgen. Gelukkig werd er blijkbaar niet verwacht dat ik Frans sprak dus die zorgen waren al snel van de baan. Vol goede moed vertrok ik dan ook naar Montreuil. Om inspiratie op te doen en nieuwe illustratoren te ontdekken. Maar niet om nieuwe boeken te kopen.

Ik voerde namelijk begin dit jaar een boek kopen? boek lezen! ban in. Ik merkte dat ik steeds vaker boeken kocht die dan ongelezen -Ik lees ze later wel- in mijn boekenkast belandde. De rijen met ‘te lezen boeken’ werden steeds langer en het werd tijd om een rem te zetten op mijn bibliofiele instincten. Nu moet ik eerst de boeken die ik al verzameld heb lezen. Dat alle boeken daar in het Frans waren leek me dan ook een voordeel. Minder verleiding!

Mijn eerste momenten op de beurs werd ik onmiddellijk overspoeld door een heleboel impulsen. Gedachten zoals “wat is het warm” of “oh ik vergeet altijd hoeveel mensen er zijn op beurzen”.  Maar voornamelijk, bij bijna iedere stand “oooooh dat ziet er een mooi boek uit”. Bij het doorbladeren van die boeken had het niet verstaan van de complete tekst een onverwacht effect. De boeken fluisterden beloftes van nieuwe verhalen. Onbekende werelden die voor mij deels gesloten bleven omdat ik de taal niet machtig genoeg was. Steeds weer opnieuw. Simpele prentenboeken gingen wel, maar bij degene met meer of complexere tekst zat ik vast in limbo. Ergens tussen ‘genoeg verstaan om meer te willen lezen’ en ‘niet genoeg verstaan om het verhaal te begrijpen’. De frustratie!

Uiteindelijk was er maar één oplossing. Overboord met de boekenban. Ik kocht enkele boeken, met verschillende niveaus. En nu ben ik voor de eerste keer in jaren serieus bezig met wat ik mezelf al jaren beloof. Mijn Frans bijschaven. Want het duurde tot ik het kon zien met mijn eigen ogen. Een hele boekenwereld. Met nieuwe verhalen, magische verhalen, maar vooral: verhalen die ik misliep. En de boeken die ik nu kocht staan niet te verstoffen in ‘mijn te lezen’ rijtje. Behalve dan het prachtig geïllustreerde boek van Victor Hugo’s Notre Dame. Want soms overschat ik mezelf nogal.

notre dame

 

*

Deze post werd geschreven door Berthe Steyaert. Bij Iedereen Leest coördineert ze de nominatieprocedure van de KJV en is zij tussendoor onze logistieke duizendpoot. Dit ter vervanging van An Stessens en Jolien Janssens die op zwangerschapsverlof zijn.

One thought on “Alle verhalen die ik misliep

  1. Zo herkenbaar, die boekenban! Ik heb ‘m vandaag ook – voor het eerst in een jaar ofzo – doorbroken. Eerst inderdaad wat ik nog heb staan en wat niet gelezen is.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>