never can say goodbye

 

-•-
Mijn prikkaart lacht 30 gaatjes, er blijft nog maar één vakje over. Morgen word ik uit de Blogvilla gezet. ‘t Is te zeggen, uit het blogtuinhuisje waar ik sinds vorige week verblijf, nu de mannen de villa renoveren voor de volgende blogger. Wie dat wordt weet ik niet. Ik wens hem/haar een even fijn verblijf toe. En waarom niet, ik kom nog wel eens langs op de koffie-met-melk-en-suiker-en-taart. 

Misschien slaap ik deze nacht in de tuin van Villa Kakelbont, diep onder het zeil van de meubels die morgen weer het huis in mogen. Dan kan ik vertrekken zodra de zon opkomt, beheerst en geruisloos, een donker silhouet op weg naar nieuwe avonturen. Het grind knabbelend onder mijn zolen, een deuntje rond m’n lippen…

(open in een nieuw venster deze instrumentale break)

Ach, ach, onzichtbare lezer, toe droogt uw tranen en leze voort, want dit afscheid betekent niet het einde van onze blog-relatie! Mannen maken plannen, zo ook deze knaap. Nu de Briek-club in een blogmaandje tijd al meer dan 20 vrienden telt, lijkt het me interessant om ook na oktober de resultaten van onze zoektocht verder met jullie te delen.
Surf af en toe eens naar http://vriendenvanbriek.blogspot.com/ en blijf op de hoogte van de meest recente ontwikkelingen in het dossier Vierstraete. Word ‘Vriend van Briek’, ontvang de nieuwsbrieven, reageer waar gewenst en vul aan waar nodig. Voorlopig enkel beeld, hopelijk snel ook geluid.

Het blogbeeld van vandaag kreeg ik van mijn ouders, die het via veel via’s kregen van ‘een vriendin van de vrouw van een collega’. Briek is dood. Lang leve Briek!

-•-

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>