Eerste sneeuw

Gisteren nog had ik het op deze pagina’s over Jan De Wilde en de eerste sneeuw, en kijk… daar valt hij al uit de lucht. Op het eind van november. Hij valt dun als poedersuiker en hij ligt niet dik maar het is al voldoende om mijn kinderen met grote ogen naar buiten te zien kijken.

 

Ik herinner me tintelende handen bij de verwarming, en voeten die nooit meer warm zouden worden. Dat zijn de associaties die het snelst in mij opkomen als ik aan sneeuw denk. En als ik denk aan sneeuwpret, dan denk ik meteen aan de verkleumde handen die volgen.

 

Nee, ik ben geen held. Sneeuwballengevechten herinner ik mij. Die waren leuk tot iemand van te dicht en liefst van achter je rug een sneeuwbal in je gezicht wreef. Of tussen sjaal en nek wriemelde.

 

Ik hou wel van het kraken van mijn botten in de eerste sneeuw. Maar dat is, denk ik, meer een esthetische ervaring dan echte sneeuwliefde. En zelfs mijn botten zijn intussen zoek geraakt.

 

Deze blog loopt samen met de maand op zijn laatste benen. Afscheid nemen ga ik nog niet doen. Dat nog niet. Dat doe ik in de aller, allerlaatste bocht. Ik begon in net niet november met de dood van Mulisch. Net geen maand later is Eric De Volder gestorven, artistiek leider en bezieler van Ceremonia. De nacht na zijn première in het NTGent. Frans Woyzeck heet de productie en het is uiteraard een bewerking van de klassieker Woyzeck. In zijn Gent maakte hij met Ceremonia een productie in samenwerking het NTGent, en dat is goed. En plots is hij weg. De ochtend na zijn première is hij niet meer wakker geworden.

 

Ik kende De Volder niet echt. Eén keer zijn we aan elkaar voorgesteld, in het NTGent was dat… zo’n jaar of vijf geleden. Een bescheiden, innemende man, zo herinner ik me. Maar veel verder dan een oppervlakkige babbel kwamen we niet.

 

Hij heeft een paar legendarische voorstelling gemaakt. Achter ’t eten, daar hoorde ik veel goed van, en Diep in het bos, in volle  Dutroux-periode. Zelf zag ik ooit het onwaarschijnlijk normaal eindigend verhaal in Victoria aan het Fratersplein in Gent. Een mooie vertelling, al had ik het best moeilijk de expressionistische beelden waar De Volder mee aan de slag ging. 

 

De Volder had een trouwe ploeg acteurs om zich heen geschaard, dat zegt mij dat het goed toeven was in zijn omgeving. Nu is hij weg. Het stuk wordt een week opgeschort om dan weer gespeeld te worden.

 

Vlak na de première is hij dus gestorven. Hij heeft niet op de recensies gewacht, en ook niet op de eerste sneeuw.

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>