Kopjes

In deze nieuwe blogrubriek laten we kinderboekenmensen aan het woord. Nee, niet over hun vak. Wel over hun Bijzondere Bezigheden: verborgen talenten, obscure gewoonten, vreemde hobby’s. Hoe gepassioneerd ze ook bezig zijn met hun vak, heel wat auteurs en illustratoren hebben namelijk nog andere liefdes in hun leven. Illustrator Tom Schoonooghe, bekend van onder meer Brooddoos: een verhaal in veertien sneetjes (Minestrone, 2010), bijt de spits af.

*

De laatste keer dat ik in Bologna was, net iets voor Pasen, was het weer zover : ik bestelde een koffie van de bediende in de koffiebar, heerlijk! Het hartvormige suikerzakje, met  daarop in kitscherig font geschreven : ‘Felice Pasqua’, kreeg ik erbij. Ik hou van dit soort minuscule, mooi bedrukte hebbedingetjes.
Je moet vast een illustrator zijn om het te begrijpen.

Elk mens heeft recht op een mankement, een défaut. Wel, ik heb een zwak voor Italiaanse koffiekopjes. Terwijl ik dit artikel schrijf nip ik uit mijn nieuwste aanwinst uit Bologna. Eerlijk gevraagd en gekregen. Zalig.

Telkens ik een Italiaanse koffiebar induik voor een shotje ristretto of een schuimige cappuccino, bestudeer ik het keramische design van mijn kop. De  pastelkleur, de strakke of flamboyante lay-out van het icoontje, de minuscule afdruk in reliëf onderaan de kop, …als dát allemaal ‘klopt’ volgens mijn persoonlijk wetboek der esthetiek, dan voel ik het. Het borrelt op en ik kan het niet tegenhouden, ik krijg het warm en koud tegelijk.

Met de nodige beleefdheid, het gewenste respect en in de juiste stijl vraag ik dan de koffiebediende of ik het felbegeerde kleinood mag hebben.
Of ik Italiaans kan? Nee, maar ik heb van een bevriend specialist in de materie ooit in perfect Italiaans leren vragen of ik ‘deze kop mag houden omdat ik een verzameling heb’. Alleen zo heb ik het meest kans op slagen, immers, we zijn in het land van de commedia dell’ arte! Daar komt ie :

‘Faccio una collezione di tazze, questa tazza (ondertussen wijs ik naar de kop) potrei tenerla per favore?’

Op zo’n moment voelt een Italiaan zich enorm geflatteerd. Logisch, want :
één : ik hou van hun koffie
twee : ik hou ook van hun kopjes
drie : ik spreek hun taal
en vier : ik spreek hun taal juist (ik moet eerlijk zijn, het is de enige Italiaanse zin die ik perfect over mijn lippen krijg.)

Meestal krijg ik dan het felbegeerde exemplaar, recht uit de vaatmachine, met daarbij nog het bijpassende schoteltje, gewikkeld in een papieren zakje. Goh dat zakje, zelfs dat zou ik kunnen bijhouden!

Heerlijk voel ik me dan, onoverwinnelijk.
Mijn kinderhand is gevuld!

De kopjes kleuren mijn atelier, ze zijn het vaste behang dat net dat tikkeltje expo-gevoel geeft aan mijn wereldje. De collectie is ondertussen zo groot, dat ik gerust een tearoom zou kunnen beginnen in een doorsnee palazzo in Bologna.

Ach, laat ik het maar houden op een eenvoudig : ‘Viva le tazze Italiane !’

Maar ‘ti amo’ is ook al goed, mooi fijntjes gedrukt op porselein, in een fel kleurtje, nét uit de vaat…

koffiekopjes. veel koffiekopjes.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>