rommelmarkt

Nadien jeuken mijn benen altijd maar zondag is steevast onze rommelmarktendag. De hamburgers en hete filters achteraf laten we voor wat ze zijn maar dat hele rommelmarktensfeertje is zo echt. De geur doet mij duizelen maar ook tintelen van heimwee naar vroeger. Ik vind de hele week geslaagd wanneer ik een blikken trommel met Fabeltjeskrant-figuren op de kop heb kunnen tikken voor 70 cent in plaats van 1 euro. Het is een verslaving.

Best is heel vroeg vertrekken. En al aan de inkom staan wanneer de standen nog in opbouw zijn. Maar spannender is nét voor sluiting, wanneer alles weer wordt ingepakt. Goedkoper ook.

Ik zie onmiddellijk of het een goeie of een slechte markt is. De goeie ruiken vies. Naar die hamburgers dus maar vooral naar muffe kleding, verdufte boeken en dingen die al geleefd hebben. Op de slechte staan mensen die hip doen, oude kleertjes in plastiekfolie wikkelen alsof ze nooit uitgepakt en dus nooit gebruikt zijn, onvriendelijk zijn en niet willen onderhandelen.

Soms kom ik thuis met wéér een plastieken Maria (met of zonder water), wéér een ‘Klein klein kleutertje’ boekje, wéér een kopje van Boch en wéér een ding dat ik niet kan plaatsen. Vanaf ik die spullen in ons huis plaats is heel het mysterie verdwenen. Verwondering en melancholie weg. Al die objectjes die zo hard geleefd hebben in iemand anders’ leven passen niet in dat van mij. Of toch niet direct. Ze moeten nog wat wennen. Aan onze witte muren, aan onze plakkende en pakkende kinderhandjes, aan onze huisspin en tochtgaten, aan onze kuren in ‘t algemeen.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>