Tijd zat

Maandag rustdag. Tijd zat.
Tenminste, er is niks wat dringend is.
Geen deadlines en geen afspraken, geen plot
die dringend om een ontknoping vraagt. Ook schijnt de zon.
O ja, er is het ongemak van een nog enigszins stramme onderrug.
Niet verwonderlijk na de bike bike run van eergisteren. 82 kilometer
lopend en fietsend om Brussel heen. Op een dieet van rozijnen, partjes appelsien,
pure chocolade, mueslikoeken, energierepen, sportdrankjes en flauwe grapjes.
Onderweg passeerden we ultra-lopers; mensen die de lange
afstand solo en in looppas afleggen. Eenzamer kan een zaterdag niet zijn.
Soms vragen mensen dat; is dat niet vervelend om als
schrijver altijd alleen te werken? Word je jezelf niet beu?
Soms wel, natuurlijk.
Daarnaast is er Hier waakt oma.
Niet het boek, maar ook de voorstelling die we ervan gemaakt hebben.
Op zondag speelden we de eerste voorstelling van het nieuwe seizoen.
In het verre en jarige (775 jaar) Eeklo.
Opbouwen, eten, doorloop doen, flauwe grapjes, omkleden, wachten.
Licht uit, spots aan.
Lange tanden, koude ogen, dikke poten, slijmneus.
(…)
Applaus.
Ergens in de voorstelling mag ik iets doen wat op dansen lijkt.
Om de vrolijkheid en variatie te vieren van de ijsjes die
Helga met de groene tanden serveert.
Bovendien is dat (soepele) bewegen goed voor mijn onderrug.
En zo komt alles samen, haakt de ene herinnering
altijd aan de andere.
Precies één week geleden zat ik mijn tijd te verdoen in Heathrow.
Omdat ik mijn aansluitingsvlucht nipt gemist had. Of hoe vijf minuten
opeens vijf lange lange uren werden.
Gevloekt in minstens drie talen, niet dat het hielp.
Ik had ook kunnen denken: tijd zat.
Maar zo was het niet.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>